Eikels
Lunchtijd in Amsterdam. In afwachting van mijn afspraak, zat ik alleen op een terras in de grachtengordel. Tussen de kleine tafeltjes was een symbolische afstand van ongeveer 3 centimeter in acht genomen. Het was dus onvermijdelijk om gespreksflarden op te vangen.
Op het terras zaten louter goedgeklede, mooie, gebruinde vrouwen op ingewikkelde schoenen. En mannen in pak. De mannen hadden een lunchafspraak met mannen; de vrouwen met de vrouwen. Er was niet een gemengd tafeltje.
Naast mij was het tafeltje vrij, maar aan het tafeltje daarnaast bespraken twee vrouwen, eind dertig, het dilemma: werken aan je huwelijk, of gaan voor die leuke affaire met de collega? Iedere speler in dit spel werd met naam genoemd; haar man, haar collega, en de vrouw van die collega.
'Hij heeft het nooit over Eva. Wel over zijn zoon.'
En is de seks goed, wilde de blonde vrouw weten.
Heel goed. Extreem goed. Nog nooit zoiets meegemaakt.
Ze giechelden allebei.
Twee mannen in blauw pak, zonder das, wurmden zich tussen de overspelige vrouwen en mijn tafeltje in. Ja hoor, de plek was nog vrij. De vrouwen haalden met tegenzin hun grote handtassen met veel zilverwerk van de zojuist opgeeiste stoelen af.
De man met blonde krullen had een pied a terre in Amsterdam. De reistijd naar huis was niet te doen joh.
Maar als je nu een andere afslag neemt en dan die N-zoveel neemt, informeerde de gesprekspartner.
Eindeloos werden verschillende routes besproken.
Of verhuizen naar een Friesland. Ten westen van Leeuwarden ben je binnen een uur in Amsterdam.
Is dat zo? Hoe rijd je dan?
Weer opsommingen van afslagen, sluiproutes, tunnels en bruggen.
Dan zou hij weer gewoon elke dag bij zijn gezin kunnen zijn.
Ja, maar weet je.
Zijn dochter had een lichte vorm van autisme. Niet altijd een pretje hoor, om daarmee te zitten. Een break van een paar dagen per week is dan best lekker. En hier is het uitzicht ook veel mooier dan in Leeuwarden. De man knipoogde naar zijn vriend en knikte naar de twee gebruinde vrouwen met diep decollete naast hem.

