De dochter.
Ik ging Lena (6) een levensles bijbrengen. Ze stond voor een moeilijke beslissing (wie wel en wie niet uit te nodigen op haar feestje) en ik zou haar hier en nu uitleggen dat je moest luisteren naar je hart, of naar je buik, en dat je diep van binnen heus het antwoord wel had.En als het antwoord niet meteen kwam, dan moest je er gewoon nog een nachtje over slapen.

Lena had niet zoveel vertrouwen in mijn werkwijze. En het duurde zo lang.
We kregen het over andere beslissingen en hoe Lena dat dan deed.
'Ik kies altijd gewoon de middelste.'

De zoon.
Ik ken niemand die zo kieskeurig is als Felix (4). In vriendjes: 'Pietje is mijn vriend niet', zegt hij als een moeder aan mij vraagt of Pietje bij Felix mag spelen.
In kleding 'Dit stofje is niet lekker.' Maar ook in meesters en juffen op school, sport en zwemles. Als het klikt, wordt Felix meteen het lievelingetje van meester of juf, en loopt Felix het vuur uit zijn sloffen. Maar vaker vindt hij de juf of meester h-e-l-e-m-a-a-l niets. Als zo'n juf en meester een uiterst redelijk verzoek heeft, houdt Felix de handen op zijn oren en gaat onder de tafel zitten. In het gunstigste geval. Er willen ook wel eens verbale kwalificaties voor de juf of meester volgen. 'Jij bent dom en je hebt lelijke kleren aan.'

Na een soortgelijk voorval vroeg ik Felix waarom het zo was gelopen. 'Omdat de meester eigenlijk geen meester is. Hij trekt een pak aan van vel, of van huid. En hij doet een masker op van een gezicht. Dan lijkt hij op een meester. Maar het is geen meester.'
'Wat is hij eigenlijk dan?' vroeg ik.
'Een heel strenge vader.'

Max Weber sprak ooit over de roes van intellectuele opwinding in zijn boek 'wetenschap als beroep'. Een paar maal heb ik dat gevoeld. Het gevoel is beter dan verliefdheid.

Gisteren werd ik op dezelfde manier aangeraakt. Ik liep op mijn tenen om het te begrijpen. Ik voelde dat het waar en goed was, maar begrijpen deed ik het niet meteen. Soms vatte ik het, maar als ik het wilde reproduceren, gleden de woorden als warm woestijnzand door mijn vingers. Om bij herlezing, nog een keer, en nog een keer, en opeens: pats. Ik had het. Of niet? Op naar de volgende ijsschots.

Tot half twee 's nachts doorgelezen in Ton Lathouwers. Hij is een zenleraar. Maar ook hoogleraar Slavische letterkunde. De lol en de intensiteit waarmee hij Heidegger, Dostojevski en andere groten citeert, is overdraagbaar. Prachtig.

Voor de rubriek Boefjes van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatsts 2 feb 2010

Een man en zijn dochtertje zitten in de wachtruimte bij een rechtszaal. Met een half oog leest hij de krant. Ondertussen speelt hij een Turkse variant op 'er komt een muisje aangelopen' met zijn dochtertje. Ze zal om en nabij de drie zijn. Ze schatert, iedere keer weer alsof het telkens een verassing blijft dat de vingers van haar vader in haar halsje belanden.

Dan brandt de rode lamp naast de deur van de zittingszaal. Een bode, die net nog aan het buurten was met zijn collega's, loopt onmiddellijk de gang door en opent de deur. Luid roept hij de naam van de verdachte, zodat advocaten, belangstellenden en de verdachte weten dat de zaak begint.

De man tilt zijn dochtertje op en loopt naar de deur.
'Kinderen zijn niet toegestaan' zegt de bode.
'Wat moeten we dan?' vraagt de man. 'Ik moet naar binnen.'
De bode overlegt met de rechter.

'Eigenlijk mogen kinderen hier niet komen. Maar vooruit, kom maar', strijkt de rechter over zijn hart.
'Ze zal heel stil zijn meneer de rechter.'

Het meisje dat zoëven nog schaterde, zit nu muisstil op een stoel op de achterste rij, zonder speelgoed, zonder vermaak. Hoelang kan een meisje van drie dat volhouden?
De drieëndertig jarige man uit Dordrecht heeft dronken achter het stuur gezeten. Het is bovendien niet de eerste keer.
'Er rijden toch ook treinen naar Dordrecht? Waarom heeft u geen trein of een taxi genomen?'
De man weet ook wel dat het niet goed is, maar ja, zo is het gelopen die nacht.
De rechter legt een boete van 650 euro op en ook nog een voorwaardelijke rij-ontzegging.

Het dochtertje glijdt van haar stoel en sluipt voorzichtig naar de volgende rij. Ze probeert, nog steeds geluidloos, verschillende stoelen achter elkaar.

De verdachte zegt tegen de rechter dat hij dit wel een erg zware straf vindt.
'Dan kunt u hoger beroep instellen' zegt de rechter enigszins bits.
'Nee, ik ga wel betalen.'

Het meisje klapt in haar handjes als de rechter de zitting sluit, alsof het een prima voorstelling is geweest.

Dit was mijn mooiste film tot nu toe op het IFFR. Sommige bezoekers vielen in slaap, en traag is-ie. Maar dat is juist mooi. Kijk maar eens naar la trilogie chrysalides:

De Japanse regisseur liep licht en gracieus als een danser naar voren. Hij hield een korte toespraak -in het Japans, maar ik verstond alles. Hij was dankbaar en trots. Zijn tweede film beleefde hier & nu, in Rotterdam, de wereldpremière.
Applaus.
De film startte.
Na een half uur haperde de film. Technisch mankement.
Dat was ons bij de vorige film ook al overkomen, en toen was men niet meer in staat gebleken om de boel aan de praat te krijgen. Wat niet erg was, want het was een platte rotfilm.
Maar deze film wilde ik zien.
Ik vond het zo'n aanfluiting: een gemankeerde wereldpremiere wegens technische moeilijkheden. Vanochtend stond ik op en had nog steeds te doen met de regisseur die zich zo veel had voorgesteld van zijn wereldpremière.
Het was deze film (maar hoe hij afloopt weet ik niet: wij konden niet langer wachten op de reparatie want er zat een oppas thuis die naar huis moest).

Bijzinnen had gelijk: op twitter is het gezelliger.
En ik blijk gevoelig voor gezelligheid.

Dus ik vertelde op twitter dat ik bij de opening van IFFR was, maar niet hier.

En over het noro virus. Een vriendin van mij, virologe, vindt noro helemaal te gek. Ongeloofijk hoe-tie overleeft op gladde oppervlakten. Weken zonder eten of drinken. Doet niet een virus hem na.
Dat hebben we geweten in het gezin. Noro rules (en ja, dat zegt ook iets over onze hygiene). Projectielbraken en diarree, lees je bij het Rivm.

Op Twitter vertelde ik ook nog over mijn spoedcursus Verlichting. Tsja. Laat ik het zo vertellen.
Ik had een gesprek met iemand die ik hoog acht. We zouden het moeten hebben over inverdienmodellen, maar we spraken over Het Leven. En hij zei: 'aha, jij bent in de zweef'.
Ik ontkende.
Toen zei hij: 'Ik ben ook in de zweef.'

En we hadden het opeens over zen meditatie en nog veel meer.
- wat geen zweven is, haast ik me te zeggen.

Nouja.
Dat blog en die twitter...het hing wat uit het lood.
Dus nu zullen mijn tweets en mijn blogs geintegreerd worden. Opdat de hele wereld moge weten hoe ik een puppie in een nestje had uitgezocht (zoon: 'het lijkt wel een kameel!), zonder iemand op de hoogte te stellen, bijvoorbeeld mijn man, me schielijk moest terugtrekken als toekomstig ouder van Splinter (ik had 'm ook al een naam gegeven).
Over een jaar in de herkansing.

En over die integratie van blog en tweet: soon.

Er was een tijd dat ik dacht dat alle liefdesliedjes wel geschreven waren. Ik had het mis. Zoals ik het steeds vaker mis gehad blijk te hebben.

Bram Vermeulen:

Voor de rubriek 'de buurtkroeg' van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 27 januari 2010

Pal naast Keizerswaard, het winkelcentrum van IJsselmonde, ligt eetcafé Zeezicht. Ooit begon dit café als jeugdhonk. Het was toen nog gehuisvest in een keet die wat weg had van een strandtent. Later is het café verhuisd en sinds een half jaar is er een nieuwe eigenaar. Nu is het een eetcafé met uitgebreide menukaart geworden, waar de kok alles vers kookt: 'er komt geen blik of pakje aan te pas.' De klanten lijken nog niet helemaal op de hoogte van de brasserie-ambities. Op een zondagmiddag zitten ze vooral aan het bier. De kok staat achter de bar en deelt nootjes uit.

De stamgasten komen hier al sinds de oprichting en ze zijn Zeezicht trouw gebleven ondanks de verandering van pand en eigenaar. Een van hen is Hans Haak. Hij is een bekende Rotterdamse drummer. 42 dagen lang, 18uur per dag drumde hij voor het goede doel. En voor een wereldrecord. Trouwens, heb ik misschien kinderen die een lesje bij zijn muziekschool willen? Hans komt eigenlijk uit Delfshaven. 'Daar zijn de mensen directer, eerlijker. Hier zeggen ze niets in je gezicht. Pas als je buiten staat, beginnen ze met hun opmerkingen.' 'Het blijven boeren', vult een hobby-drummer hem aan.

Ook Ria, stamgast van het eerste uur, en inwoner van IJsselmonde, is niet zo te spreken over IJsselmonde. Als ze de kans krijgt, verhuist ze naar Gelderland. 'Daar zijn de mensen vriendelijk. In winkels word je nog gewoon geholpen, zonder dat je wordt afgesnauwd.' Ze houdt de vacatures in Gelderland in de gaten. Een jongen aan de bar knikt instemmend. In Gelderland is het te doen.

Bij thuiswedstrijden komen hier ook Feyenoord supporters, vertelt Cees. 'Nooit problemen. Ze komen een uur of twee van tevoren, en als laatste rondje een Jägermeister.' Een jonge vrouw, Denise, wil graag dat deze verteller met naam en toenaam wordt genoemd. 'Cees Visser is het hart van deze kroeg.' Ze slaat een grote grijze man op zijn schouders en ze vertelt hoe hij mensen in nood tot steun is. Cees, aan de Fanta 'met wat erin natuurlijk', wuift afwerend. Niet praten maar drinken. Wie wil nog een rondje?

Zaterdagavond ging ik voor het eerst van mijn leven naar een Prinsen-receptie, net onder de rivieren. Mijn zwager was Prins Carnaval. Nooit geweten dat dat zo'n serieuze taak is. Niet gedurende 3 dagen, zoals ik veronderstelde, maar weken. En niet het minste werk: ziekenbezoeken; gesprekjes met bejaarden; openingen van bijeenkomsten en wedstrijden. En veel, heel veel speeches. De familie, zelfs de koude kant, werd tijdens de receptie geeerd. We mochten op het podium komen. Terwijl de medaille werd omgehangen, klonk er alaaf.

Om dan zondag in een ander uiterste terecht te komen. We bezochten een kinderconcert van het Rotterdams Philarmonisch orkest. De muziek was prachtig, maar jee, wat was die zaal stuitend wit met veel van die uitgestreken zelfgenoegzame reactionaire koppen met aan hun linker en rechterzijde onopgevoede rotkinderen.

Na het concert fietste ik meteen door naar een bruin cafe voor mijn rubriek 'de buurtkroeg'. Verongelijkte IJsselmondenaren opeengepakt in het rookhok van het cafe, vastgeklonken aan de gokautomaten. Ook een wit publiek in deze kroeg, maar toch ergerde ik mij minder dan in De Doelen. (note to self: waarom ergert dat publiek met hun Vrije School kinderen mij zo?). In de kroeg had ik een goed gesprek met Hans Haak, wereldrecordhouder drummen, maar daarover woensdag meer.

Op zondagochtend passeer ik een verlaten parkeerterrein. In een grote donkerblauwe auto zit een man met twee kinderen, een jongen en een meisje, tieners nog. Hij wacht. Dan draait een rode punto het parkeerterrein op. Achter het stuur een vrouw.

De kinderen blijven zitten, man en vrouw stappen uit. Ze maken ruzie. Vrouw huilt, man tiert. Kinderen worden gesommeerd uit te stappen. Stilletjes pakken ze hun tassen uit de kofferbak, en stappen in de rode Punto.
Vrouw stapt in en slaat het portier nijdig dicht.
Man veegt met manchet onhandig de tranen uit zijn gezicht.
Man zwaait naar de kinderen op de achterbank.
Meisje zwaait terug. Jongen kijkt uit andere raam.

De weekendoverdracht is volbracht.