Vandaag op mijn werk ging de telefoon, op zich al het vermelden waard.
- Met de pastoraal werker van Lombardijen.
Toen viel het stil. Wat moet die pastoor uit een achterstandswijk van Rotterdam met mij?
- Ik bel u vanwege uw column over loutering.

In de universiteitskrant schreef ik een maand geleden mijn column over loutering.

- Ja?
- U stelt hier levensbeschouwelijk vragen aan de orde. Ik zou graag eens met u praten.
- Maar meneer. Ik ben overtuigd atheist.
Ik weet niet of het verbaasd of geergerd overkwam.
- Juist daarom wil ik u spreken.
- Vertelt u eens? vroeg ik dan toch maar.
- Ik wil graag met u praten hoe ik deze levensbeschouwelijke thema's naar een niet-religieuze context kan vertalen.
- Weet u zeker dat u daar met mij over wilt praten? Ik ben volgens sommigen militant atheist.
- Dat wist ik niet, maar juist dan.

Ik liet weer een stilte vallen, maar deze meneer kon er beter tegen dan ik.
- Goed. Waar spreken we af?
- Mijn kantoor is in Lombardijen, naast het flatgebouw dat half is afgebroken, misschien kent u het wel.
- Ik ken het niet, maar ik vind het wel.
- Tot gauw.