Met een groepje collega's zaten we op een terras. Opeens ging het over James Last. De jongere helft van de collega's kende hem niet. Vaag had een enkeling zijn naam gehoord. Was het een tv presentator, een zanger of een goochelaar?
Een twintiger keek mij aan en vroeg toen:
'James Last. Is dat niet een zanger van jouw generatie?'

Voor mij behoort James Last tot de generatie van mijn ouders, maar ik herken dit fenomeen. Ik zie ook niet meer het verschil tussen iemand van 22 of 27: allemaal fris jong en onervaren. En ik kan ook niet inschatten hoe anders het is om 67 of 81 te zijn. Dat is allemaal oud.

Voor de twintigers hoor ik allang bij gene zijde, in de categorie James Last, Den Uyl en Wibo van der Linden en dat bevalt me wel.