I.
En daar zaten we met zes vrouwen van eind dertig en begin veertig in een eetcafe dat we te lawaaiig vonden.Er werd aanstekelijk gelachen, er waren zelfs tranen van het lachen. Voor jullie niets bijzonders, maar voor ons wel, geloof me.

II.
Ik las weleens bij bejaarde feministen dat zij, terugkijkend op hun leven, juist deze periode -als veertigjarige- als de beste bestempelden. Vrouwen van rond de veertig staan wat steviger in hun schoenen dan, laten we zeggen twintigers, in het algemeen dan toch, ze zijn nog flexibel en fit en mooi om volop mee te doen in het leven, wat dat dan ook moge zijn, maar ze zijn ook wat sadder en wiser wat de labiele randjes er een beetje afhaalt. In je carriere gaat het nog opwaarts, ook fijn, en thuis begint de boel onder controle te raken, enigszins.

III.
Misschien zit ik nu wel in de beste tijd van mijn leven.

IV.
Ik zit nu in de beste tijd van mijn leven, dus.

V.
En daar zaten we met zes vrouwen in de hoogtijdagen van hun leven en het ging over het racen tussen naschoolse opvang, zwemles, en voetbaltwedstrijden van de F-jes op zaterdagochtend acht uur. En dat we veel liever wat flexibeler wilden zijn, dat we die zwemlessen zouden willen in passen in ons schema in plaats van in een gestolen uur als een gek op en neer crossen tussen werk en school om toch maar de kinderen thuis een boterham te kunnen laten eten omdat ze anders altijd bij andere kinderen meeschooien en wat denken die andere ouders dan wel niet.

En dat inmiddels drie vrouwen die overstap hadden gemaakt, van stressen tussen 9-5 naar eigen baas zijn overgestapt en werken wanneer dat kan, gezins-wise. En dat die andere drie een zelfde stap overwogen.

VI.
En mijn moeder had het altijd al gezegd. Als ik bezig was met mijn studie- of beroepskeuze, wat ik bij voortduring deed en nog doe, dan had ze een consequent advies. Word pedicure. Praktijk aan huis, werken in schooltijden, kinderen ophalen met kopje thee. Eigen baas dus niemand die verlangt dat je van 9-5 werkt.

VI.
En zo langzamerhand krijgen veel vrouwen in mijn omgeving een praktijk aan huis. Werken tijdens schooltijden. En in de avonden, eerlijk is eerlijk. Alleen heet de pedicure nu een ZZP-er; een zelfstandige zonder personeel. En sommigen hebben er voor de zekerheid en het pensioen toch ook een baan(tje) bij.