We stonden opeengeperst in een klein cafe waar ik behalve de gastheer niemand kende.Na een tijdje kwam ik in gesprek met een jonge vrouw. Ze had een gave, frisse huid alsof ze net een lange wandeling in het bos had gemaakt, ze droeg geen make up en ze had lang blond krullend haar. Als ik een man was geweest, was ik nu vast uitgemaakt voor viezerik of sneuerik, dat ik nog probeerde contact te leggen met zo'n mooi jong meisje, dacht ik terwijl ik met haar sprak. Bij elke vraag van mij kneep ze haar ogen even half dicht, alsof ze over het antwoord moest nadenken.

We spraken en we dronken. Na een tijdje probeerden we iets te bestellen bij de brede barman met de zware wenkbrauwen. Maar in de cafe drukte zag hij ons niet of wilde ons niet zien. Hij leunde tegen de toog, zijn armen over elkaar en keek boos de cafezaal in, alsof hij een uitsmijter was.
'Het lijkt wel een Joegoslavische vrijheidsstrijder' zei ik, knikkend naar de barman.
Het meisje kneep haar ogen half dicht en zei toen:
'Zo heeft nog niemand mij genoemd'.