Nog even over die reunie. Ik kwam binnen en een man van 64 liep op mij af:
'Willemijntje! hoe is het met jou?'
Hij legde zijn handen met vlakke handpalmen op mijn wangen en bestudeerde me nog eens goed.
'Kleine oogappel van me' en hij masseerde mijn wangen.

Hij wilde helemaal niet horen over een vrouw van 37 met twee kinderen. 'Hoe was die en die wedstrijd ook alweer precies? Was het 1981 of 1982? Wie maakte toen ook alweer welke treffer in welke minuut?' Ik knikte alleen maar, bang dat mijn pogingen tot een antwoord het gesprek zouden verstoren.

Daarna kwam een vrouw van middelbare leeftijd op mij af.
'Waar is je mooie vlecht? Je had van dat beeldige haar. En zo dik.'
'Tsja' kon ik alleen maar zeggen.'Vroeger wel.'
'Dan zagen we die dikke vlecht onder dat masker uitkomen. Prachtig. En wel tot hier he' ze maakte een streepje in haar middel.

Ik dacht dat het gespreksonderwerp was uitgeput, maar dat bleek niet zo te zijn.
'Maar het was zo dik. Wat is er gebeurd met die lange vlecht?'
Ik maakte een licht verontschuldigend gebaar dat kon gaan over mijn haardos die inderdaad niet de helft is van wat het ooit was geweest. Maar eigenlijk was het een verontschuldiging dat ik niet meer dat kleine meisje was. Ik verstoorde hun idee van tijd, van vroeger.

De mevrouw kon er nog steeds niet over uit. Tegen het meisje dat naast haar stond zei ze het nog maar een keer 'ze had vroeger zulk dik haar' met haar duim en wijsvinger van haar twee handen maakte ze een cirkel ter grote van een tennisbal.
'Nu niet meer' zei het meisje en huppelde naar het tafeltje met de chips.