Op de camping is er een recreatieteam. Vanaf 's morgens 09.45 tot 's avonds een uur of negen is er een programma voor de kinderen.
Ik snap het wel.
Het is soms makkelijk (vooral als het regent, wat jij meid, lekker toch, kinderen blij, mamma blij) maar treurig blijft het.
Of eerlijk, dat zou je ook kunnen zeggen.
Gezinnen zijn niet gemaakt om 14 dagen 24 uur per dag bijelkaar te zitten.
Gezinnen met baby's niet, tienerfamilies niet, gezinnen met opa's en oma's op bezoek niet, afgaande op de chagrijnige koppen hier op de camping.
Het is eerlijk om die gezelligheid dan maar te outsourcen.
Kindjes blij, mamma blij.
Maar mamma was helemaal niet blij toen bij de dagelijkse inventarisatie van de dag bij mijn dochter de voorgeprogrammeerde animeerjongens en meisjes hoger scoorden dan de fietstocht met ons naar de beek, waar we eindeloos pierden met stokken en takjes en waterbouwkundige werken verrichten; de animeerclub was ook leuker dan de zelfuitgezette speurtocht en was zelfs leuker dan de picknick bij de bramenstruiken.
- ja maar dat we zelf gezichtjes hadden getekend op die eikeltjes en dat we er een familie van maakten, bracht ik in
- ja maar ja maar en dat we in ons opschrijfboekje de beeldjes van kabouters en ganzen telden op de camping
- ja maar dat we dan van de brug sprongen bij die waterplas
- ja maar dat jullie in je nakie in de regen gingen lopen
het recreatieteam versloeg alle knusse ondernemingen.
Bij mijn dochter althans. Mijn zoon hield de handen op zijn oren bij de eerste voorstelling (onder het knutselen, het dansen, het discodansen, het spelletje klinkt continu versterkte kinderdiscomuziek) en liep halverwege de voorsteling weg om nooit meer terug te gaan.

Na al mijn brintablogjes maar even niet over mijn geweldige zoon en dochter.
We gaan meta.

Dat dit geinstitutionaliseerde vermaak er vroeger niet was, en nu wel, wat zegt dat nu?
(En ik zeg: die kinderen kunnen zich niet meer vermaken. Vroeger had je een knoop, een blikje en een tak en je was een middag bezig en dan bouwden we een vliegtuig...; maakt rijdkom decadent (ja); worden tere sensaties overschreeuwd door platte effecten --zou kunnen, maar was dat ooit anders, nou volgens mij wel; is iedereen nu beter af (voor 80% van de campingbewoners durf ik dat wel te stellen; voor de kinderen is het in ieder geval goed om even niet onder direct ouderlijk gezag te vallen, is het niet vanwege pedagogische redenen, dan wel om redenen van esthetiek).

En ik sluit niet uit dat ik een andere blog had geschreven als ik niet net Elfriede Jelinek's De uitgeslotenen had gelezen. Bitter, haatdragend. De wereld, de ander als misselijkmakend fenomeen.

Jelinek was here.

Verder ben ik het zonnetje in huis. Echt.