Vakantiebestemming is het meest overschatte gespreksonderwerp, twitterde ik voor de vakantie. Wij gingen naar een camping in Frankrijk, waar de voertaal Nederlands was.

Veel gezinsleed gezien. Wanhopige ouders met pubers, huilende babies, zieke honden. Ook een gezin met een demente opa. Chagrijnige koppen aan terrasje. 'Wees nu eens dankbaar voor alles wat wij voor jou doen'.

Waarom doen deze gezinnen dit zichzelf aan? Niemand wil zijn waar hij nu is.

Veel fitte oudjes ook op de camping. 70plussers, 80plussers die nog tenten en caravans opzetten bij 32 graden.

En dan wij.
Eerste vier dagen tamelijk radeloos door continue ruzie tussen onze kinderen, gevechten die allengs fysieker en ronduit gewelddadig werden, leidend tot ouderlijke twisten hoe hiermee om te gaan. Het kostte wat rode wijn om toe te geven: we wisten het allebei niet.
Waar we het wel over eens waren: dit is geen vakantie. Terug of niet teruggaan, was zelfs even de vraag.

Maar na 4 dagen hadden we ons ritme gevonden.
Wakker worden, badpak aan, en zo een duik in het meer, dat nogal opschepperig Le Grand Lac heette, wat voor dit meertje overdreven was. Borstcrawl naar de overkant (ik heb 'm eindelijk onder de knie).
Man maakt fietstocht en komt niet terug. Lekke band.
In 3 dagen de nieuwe Murakami uit.
Uitstapjes met de kinderen naar plekken die ik, bij binnenkomst, opeens herkende uit mijn jeugd: oja, de druipgrot, oja een waterval.
Kinderen die zelfstandig over de camping, langs het meer zwerven en af en toe een boterham komen halen.
Een uur voorlezen met uitzicht op het meer.
Sardientjes op de barbecue, die toch weer koud worden wegens ontembare woede van zoon.
Begin van finale WK missen wegens ieder gebrek aan tijdsbesef: opstaan wanneer de tent te heet is om te blijven liggen, eten wanneer je honger hebt, naar bed als je moe bent.
Steentjes keilen op het water bij zonsondergang.
Vriendjes en vriendinnetjes aan de tent die willen spelen met onze zoon en dochter.
Nieuw record met badminton met dochter.
Goddelijke gazpacho op een terras. 'Magnifique', zei ik tegen de eigenaar. Die dat belachelijk vond, een magnifique voor een gazpacho. 'Misschien kwam-ie wel uit een pakje', zei R.
Zoon die zichzelf de schoolslag aanleerde/ afkeek.
Roeien naar de overkant van het meer in onze zojuist aangeschafte opblaasboot, 'midden in de nacht', volgens kinderen.

Zoiets dus, onze vakantie.