Ik twijfelde. Zou ik echt? Niemand keek raar op toen ik het trapje naar de duikplank betrad. Het kan nog best. Toen nam ik een aanloop en veerde op de duikplank. Ik dook zoals ik geen twintig, dertig jaar meer had gedoken. Voluit. De muur van water verraste me, maar alleen een beetje en alleen heel even. Oja, zo was het.

Eenmaal op de kant had mijn lichaam het besluit al genomen. Ik liep mijn lijf achterna naar de hoge.

Hier aarzelen durfde ik niet. Als volwassene beklim je niet het trapje naar de hoge om daar te staan dralen. Ik nam een aanloop. Zou ik duiken? Ik sprong. Om de tweede keer revanche te nemen. Duiken van de hoge. Wat lekker. Zo was het. Was het zo?

Mijn gezin hield zich elders op in het bosbad en ik vond dat mijn speelkwartier nu lang genoeg had geduurd.

Pas in de auto op weg naar huis biechtte ik op dat ik had gedoken en R. moest alleen maar glimlachen.