Ik had de moed opgegeven. Kennelijk kon ik geen vakantie vieren. In ieder geval niet in gezinsverband. Het was altijd vooral hard werken, die twee, drie weken zo op elkaars lip, in de speeltuin, in het pannekoekenhuis, in het zwembad. Vies eten, herrie, drukte, huilende en zieke kinderen.

Alle dingen die voor mij vakantie vakantie maken, ontbraken ten enenmale sinds mijn moederschap. Ik houd van wandelen in de bergen; volleybaltassen vol romans lezen; cocktails in te hippe barretjes drinken; per ongeluk op wereldopeningen van tentoonstellingen en voorstellingen verzeild raken; een sterrenkok langs R's meetlat leggen.

Ik overwoog om ermee te stoppen, met vakantie vieren. Dan maar liever vanuit huis wat dagtochtjes ondernemen. Alles beter dan in de rij, in de file, tussen alle lelijkheid op je beurt wachten.

Was er al die jaren dan helemaal niets aan?
Nou, eigenlijk niet.
Liever was ik al die keren thuisgebleven.
Maar dat is dan ook weer zoiets om toe te geven, mijn algehele incompetentie op het gebied van gezinsvakantie.

Ik zou dit nog steeds niet durven toegeven als er niet een dramatische wending te melden was:deze vakantie was alles goed.

Na zeven jaar kan ik nu over mijn eerste geslaagde gezinsvakantie berichten. Op een natuurcamping in Zuidzuidstfrankrijk. Alles was anders. Om te beginnen ikzelf. Maar ook: nergens rijen. Alleen maar schoonheid en stilte om ons heen. Elke dag verrukkelijk eten: R. kookte op een fornuis met oven.

Lena vroeg wat ik het leukste had gevonden van de vakantie. Zwemmen in de hoge golven? Toen we de slang zagen? Het kwartetten? De salamander? Het badmintonnen?De egel die elke avond terugkwam? Het bezoeken van het stadje? Samen naar de sterrenhemel kijken, ver voorbij kinderbedtijd? De fietstocht naar het meertje? Het uitproberen van ons zelfgebouwde bootje in het beekje?

Ik moest maar even nadenken.
'Het leukste vond ik dat we alle tijd samen hadden. Ik vond het fijn om de hele dag met jullie te zijn.'

De zeven vette jaren beginnen. Ik voel het. Ik weet het.