En weer waren we weg. Afgelopen vier jaar zijn we samen minder vaak op stap geweest dan in afgelopen vier weken, geloof ik.

De oppas was geregeld voor de luxe duur van 24 lange uren. R. en ik hadden dus een middag, een avond, en een uitslaapochtend te besteden.

Het middagprogramma bestond uit hardlopen in de Veluwse bossen. Museum of kroeg had gekund, maar niet nu want ik zit in trainingsschema dat steeds serieuzere vormen aanneemt. Eigenlijk moesten we 15 km lopen op 90% van mijn maximum, volgens mijn digitale trainingscoach, maar we hebben 1 km gespijpeld omdat we toen dichtbij de caravan waren en de digitale coach kneep een oogje dicht.

De tocht van 14 km in de bossen van de Hoge Veluwe was de aflaat die meteen al die avond werd ingezet. Gesoigneerd dineerden we in een sterrenrestaurant, of nouja, niet overdrijven, ze hebben nog geen ster maar wij vonden dat ze wel een sterretje verdienen.

De meneer van het restaurant kwam vragen of wij op de foto van het 'editorial' wilden figureren. Misschien moet ik erbij vermelden dat we de enige gasten onder vijftig jaar waren.

De champagne, de fleurie en de dessertwijn maakten me kennelijk minder stabiel dan ik dacht en toen we bijna thuis waren, maar ik voorstelde om nog een rondje over de camping te crossen, viel ik opeens van de fiets. En daar lag ik als een torretje hulpeloos op mijn rug, mijn benen op miraculeuze wijze door het frame gevlochten. R. kon me niet helpen omdat hij alleen maar kon lachen hoe ik daar lag. 'Net een sketch van Renee van Vooren en Piet Bambergen' kon hij alleen maar uitbrengen. Nouja, je had erbij moeten zijn.

Uitgeslapen uitgeslapen uitgeslapen en toen vertrok ik naar de tennisbaan waar mijn vader zijn finalepartij speelde. Hij had tussen neus en lippen gezegd 'dat het weleens zijn laatste finale zou kunnen zijn' en dat trok mij toch weer over de streep. Op die grond heb ik de vorige 28 finales ook al bijgewoond.

Mijn vader won, alweer clubkampioen in de categorie 50+, en we toostten na afloop op de volgende finale.