De Japanse regisseur liep licht en gracieus als een danser naar voren. Hij hield een korte toespraak -in het Japans, maar ik verstond alles. Hij was dankbaar en trots. Zijn tweede film beleefde hier & nu, in Rotterdam, de wereldpremière.
Applaus.
De film startte.
Na een half uur haperde de film. Technisch mankement.
Dat was ons bij de vorige film ook al overkomen, en toen was men niet meer in staat gebleken om de boel aan de praat te krijgen. Wat niet erg was, want het was een platte rotfilm.
Maar deze film wilde ik zien.
Ik vond het zo'n aanfluiting: een gemankeerde wereldpremiere wegens technische moeilijkheden. Vanochtend stond ik op en had nog steeds te doen met de regisseur die zich zo veel had voorgesteld van zijn wereldpremière.
Het was deze film (maar hoe hij afloopt weet ik niet: wij konden niet langer wachten op de reparatie want er zat een oppas thuis die naar huis moest).