Zaterdagavond ging ik voor het eerst van mijn leven naar een Prinsen-receptie, net onder de rivieren. Mijn zwager was Prins Carnaval. Nooit geweten dat dat zo'n serieuze taak is. Niet gedurende 3 dagen, zoals ik veronderstelde, maar weken. En niet het minste werk: ziekenbezoeken; gesprekjes met bejaarden; openingen van bijeenkomsten en wedstrijden. En veel, heel veel speeches. De familie, zelfs de koude kant, werd tijdens de receptie geeerd. We mochten op het podium komen. Terwijl de medaille werd omgehangen, klonk er alaaf.

Om dan zondag in een ander uiterste terecht te komen. We bezochten een kinderconcert van het Rotterdams Philarmonisch orkest. De muziek was prachtig, maar jee, wat was die zaal stuitend wit met veel van die uitgestreken zelfgenoegzame reactionaire koppen met aan hun linker en rechterzijde onopgevoede rotkinderen.

Na het concert fietste ik meteen door naar een bruin cafe voor mijn rubriek 'de buurtkroeg'. Verongelijkte IJsselmondenaren opeengepakt in het rookhok van het cafe, vastgeklonken aan de gokautomaten. Ook een wit publiek in deze kroeg, maar toch ergerde ik mij minder dan in De Doelen. (note to self: waarom ergert dat publiek met hun Vrije School kinderen mij zo?). In de kroeg had ik een goed gesprek met Hans Haak, wereldrecordhouder drummen, maar daarover woensdag meer.