De vorige keer, na de les van de kinderen, had ik nog gevraagd of ik niet op dezelfde pony kon lessen als Lena en Felix (een shetlander). De paardrij juf had alleen maar gelachen en niet eens de vraag beantwoord. Ze zei dat ik het best op Esprit zou kunnen rijden. Braaf paardje, niet te groot. Precies goed voor een eerste paardrijles.

Nu was het zover. Ik liep alvast met de kinderen met twee pony's naar de weide en naar de bak. R. zou het paard zadelen waarop wij beiden les zouden hebben.

Ik was met de kindjes aan het klooien op Elvis en Willem, de kleine pony's.
Ik hoorde het klikklakkloink van de hoeven van een paard. Ik hoorde wel iets, maar ik zag nog niets.

Opeens zag ik het hoofd van een e n o r m zwart paard.

Esprit was geblesseerd en we moesten het doen met Jossey. Ik probeerde de riempjes op de juiste lengte te maken. R. hield haar vast, maar het beest hinnekte en wilde zich losmaken. Al met al tamelijk indrukwekkend, vond ik.

Ondertussen dacht ik: ik moet overwicht uitstralen. Paarden voelen als je bang bent. Kom op. Ik ben de baas.

Met een krukje klom ik op de rug van het zwarte grote paard.
En ik reed!
Ik reed, en ik duwde mijn benen in haar buik en dan luisterde ze. En ik trok aan een teugel en dan liep ze in gestuurde richting.

Wat een machtig gevoel om zo hoog op de rug van een warm, zwart glimmend paard te zitten.
Meer meer meer!
Felix (4) maakte de volgende foto: