Kent u het Ted de Braakspel nog?
De quizdeelnemer stond op een plateau. Boven hem waren, in een halve cirkel, een stuk of tien stokken (of stokbroden) bevestigd. Een voor een vielen die stokken naar beneden. Dat was zeker. Maar je wist nooit in welke volgorde. De kandidaat greep vaker mis dan raak.

Welnu.
Mijn leven is nu even een Ted de Braakspel.

Afspraken, beloftes, opdrachten, verjaardagen dalen neer op mij. Nee, worden afgevuurd op mij. Ik wist allang dat ze zouden komen -en toch ben ik verrast.

Een dom gansje dat iedere keer wat verbaasd is. Goh. Is de deadline nu alweer? Ja (kijkend in agenda) dat klopt eigenlijk ook wel.

Dat zou mij een jaar geleden nooit zijn overkomen. Toen had ik een Systeem. In mijn outlookagenda had ik verschillende markeringsmogelijkheden, herineringsvinkjes, vlaggetjes van verschillende kleuren.

Nu doe ik (vrijwel) alles uit mijn hoofd omdat er gewoon minder te onthouden valt. Maar wat er te onthouden was, glipt er dus ook tussendoor.

En weet je, vaak is dat helemaal niet erg. Dan schrijf ik in een keer die derde versie.

Maar sommige fouten zijn onvergeeflijk.
Vandaag had ik Oom Otto aan de telefoon.
'En jouw kaart heb ik ook gemist.'
Stilte.
Hitte die optrekt. Rode wangen van schaamte.
Shit shit shit.
Ee enige persoon die bij de brievenbus zit te wachten op zijn verjaardagskaart...ik wilde zeggen: uitgerekend hem vergeet ik.
Maar dat is niet zo.
Ook hem vergeet ik een kaart te sturen.
Verdomme.