Een vol weekend, dat begon met een leesbeurt in Nijmegen. Een seminar over zin, zingeving en onzin van de academische carriere.Mea heeft daar dingen over gezegd (stukadoors en dakdekkers zijn heel wat nuttiger voor de samenleving) en ik lardeerde het zingevingsvraagstuk met wat quotes van Mea. Een experiment dat volgens mij goed uitpakte. Bijzondere club.

Na afloop dronken we nog wat bij het Cultuurcafe, een kroeg op de campus waar ik 15 jaar gelden veel uren heb doorgebracht die ook aan mijn proefschrift besteed hadden kunnen worden. Alas. Weer zat het vol. Nog zat het vol.

Ik kende veel gezichten. De bibliothecaris groette me, na mijn afwezigheid van 10 jaar, alsof ik nooit was weggeweest.

Een jongen, nu een man natuurlijk, met wie ik mijn allereerste college had gevolgd, nouja, dit is Nijmegen, dus dan heet het Probleem Gestuurd Onderwijs en moet je gezamenlijk een fietstocht door Nijmegen maken bij wijze van college, hief het glas met mij. We proostten op het PGO fietstochtje.

Een bevlogen onderzoeker stelde vast dat ik positief ben over Nijmegen- wat zo is.
-Waarom wilde je hier dan niet komen werken?
-Hoezo? vroeg ik.
-Nou, je was genoemd.
-Leuk om te horen, maar ik ben nooit gevraagd.
-Dat zou jij toch doen? vroeg hij toen aan zijn buurman.
-Is dat zo? zei zijn collega lachend.

De volgende dag een bruiloft met louter goeie vibes, leuke mensen en hilarische gesprekken--en een 1 sterrendiner.

Op de bruiloft ontmoette ik een man van wie ik mijn eerste auto ooit had gekocht voor 100 gulden. Een Opel Ascona die ik nooit weg had moeten doen.
En volkomen onverwacht liep ik in de armen van mijn eerste jeugdliefde op wie ik minstens 12 jaar verliefd ben geweest.

De bruiloft tilde me op, nog steeds, zoals goeie feesten dat soms kunnen doen. Het bruidspaar was ongelooflijk gastvrij en alle daggasten mochten na een sterrendiner blijven logeren in een hotel. De gasten waren welwillend, onorthodox en enorm grappig. Ik stond op blote voeten, net als een paar andere vrouwen na 2 uur 's nachts. De hakken waren leuk, maar nu had ik andere prioriteiten. 'Frizzle Sizzle! riep de man die mij in 1993 de auto had verkocht.

Veel van de mannelijke gasten had ik als student gekend. Met sommigen van hen had ik nog nooit gesproken -of zij niet met mij. Zij vonden mij, denk ik, toen stom. En daar was alle reden toe. Maar nu was dat geen optie, elkaar stom vinden. Je bent gast en je zit naast elkaar aan tafel. En dus hadden we fantastische gesprekken. Met heel veel lachsalvo's tussendoor.

Een neveneffect is ook nog eens dat ik weer verliefd ben geworden op mijn man. Want hij was ook heel leuk en grappig en begreep het dat ik zelf ging tappen voor het gezelschap in een hotelbar die gesloten was om 3 uur s nachts.
- Je hield me niet tegen, zei ik vanochtend.
- Ik vond het een mooi gezicht, jij weer achter de bar, zei hij.