Al twee nachten doorgeslapen, zonder een zoontje dat ons nodig heeft. De hardlooptraining ging voor het eerst weer lekker voluit, na veel weken van lichamelijk ongemak, waarmee ik u maar mondjesmaat heb lastiggevallen maar wat toch wel impact had om mijn algehele welbevinden. Vanochtend het derde hoofdstuk afgerond van een rapport dat er volgens de meesten nooit zou komen. Drie af, nog vier te gaan. Het gaat er komen, echt. Mijn presentatie eerder deze week voor kritisch publiek met mannen die in elke zin 'in dit land' zeggen, ging goed. Vanochtend op de creche nam ik voor de eerste keer afscheid van mijn zoon zonder dat hij in tranen was. Hij lachte naar me en ging spelen bij het keukentje. Hij had nog net tijd om te zwaaien. Zelfs de tandarts was tevreden.