Het is zover. Nouja, bijna. Het wordt in ieder geval steeds echter.
Mijn debuutroman komt eraan.

Mea van Os, universitair hoofddocente van middelbare leeftijd: lang geleden was wetenschap haar roeping, nu is het haar beroep. In geen jaren schreef ze een doorwrocht wetenschappelijk artikel of kreeg ze een nieuw inzicht. Ze is omgeven door ijdele hoogleraren die hun ooit baanbrekende onderzoek al dertig jaar recyclen. Ooit was ze ongehuwde moeder van een dochter, nu is ze alleenstaande vrouw in de overgang. Haar liefdesleven beperkt zich tot rommelige nachten met wisselende passanten op congressen - vroeger met een beetje drank en veel seks, nu eerder andersom. Maar ze was toch ooit slim, aantrekkelijk, grappig, veelgevraagd en felbegeerd? Tussen haar eerste opvliegers door filosofeert ze daarover per e-mail met vriend Stan en schouder aan schouder zuipend met collega's Han en Tjebbe.
Het tij lijkt te keren als een invitatie binnenkomt uit Berkeley, het mekka van de wetenschap. Het belooft de ideale doorstart te worden van haar carrière en een boost voor haar sociale leven. Maar dan heeft haar dochter haar nodig. Mea wordt voor een onmogelijke keuze geplaatst die onvermijdelijk tot een teleurstelling lijkt te zullen leiden.