Vandaag deed ik mee aan de 7 heuvelenloop in Nijmegen (15km). De ochtend ging op aan dubben. Welke broek. Is het windjack te warm? En waar laat ik mijn tas? Mobieltje mee of in de tas laten? (dit is de korte versie, zal R. jullie verzekeren).

- Ik ben stikzenuwachtig, zei ik tegen Inez, toen ik met haar in de parkeergarage stond die nu was omgetoverd tot massale verkleedruimte.
- Dat is volkomen normaal, antwoordde ze. Dat heb ik ook.
- Maar waarom doen we dit dan?
- Dit is nu niet het geschikte moment voor dit soort vragen, kapte ze het gesprek dat existentiele trekken had kunnen krijgen voortijdig af.

We gaan dus niet voor een specifieke tijd, stelden we gezamenlijk vast.
- Nee, uitlopen, blessurevrij uitlopen. Daar gaat het om.
- Daar moeten we trots en tevreden mee zijn als full time werkende vrouwen van 37.
- Zo is het.
- En we staan hier toch maar.

We kwamen binnen op een tijd die mij niet blij maakte. 1.35. Dik een halve minuut langzamer dan mijn vorige (en eerste) 15 km wedstrijd. Wat was dit nou?

- We zouden tevreden zijn toch? Blessurevrij uitlopen enzo.
- Jamaar, dit komt dus niet in de buurt van de 1.29
- Hoezo 1.29? vroeg Inez.
- Dat was mijn streeftijd, zei ik.
- Dus je had toch een streeftijd?
- We moeten tevreden zijn.
- Maar we zijn het niet.

Zoals het filmpje hieronder zegt: bij harlopen win je van jezelf.
Of je verliest, dat kan natuurlijk ook.

Na afloop waren we weer in de Nijmeegse parkeergarage die nu vol stond met dampende mensen die iets droogs aan wilden. Bij wijze van douche haalde men de handoek over hun zwetend lijf. Daarna ging een droog shirt aan. De vrouwen wrongen zich nog wel in bochten om niet geheel zichtbaar in al hun naaktheid te zijn, maar de mannen kon het niet zoveel schelen. Ik heb nog nooit zoveel naakte mannen bijelkaar gezien. En al die naaktheid bijelkaar, was het de zweetgeur, was het de massaliteit van de naaktheid, was volstrekt gedeseksualiseerd.

Hieronder zie je hoever hoezwaar. Met muziek van Marike de Jager.