Vandaag liep ik de marathon in Rotterdam. Nouja, in estafette vorm, dus ik liep 12 in plaats van 42km. Het voelde goed, zo aangemoedigd te worden door een lint van publiek, al ik voelde me ook een fraudeur, nog fris als een hoen bij het 30 km punt terwijl toen velen aan het wandelen sloegen of de kramp te lijf moesten en ik schaamde me bijna toen ik nog even aanzette voor het eindsprintje bij de wisselpost.
Felix (dit weekend 3 geworden, ja dankje) zat in zijn jip en janneke oranje klapstoeltje langs de weg. Hij zag me pas toen ik stopte voor hem en de teamtijd enigszins naar beneden afrondde door tijd te nemen voor drie kussen voor mijn dierbaren, maar dat zij mij vergeven, want ik liep toch een persoonlijk record, zoals al mijn loopwedstrijden persoonlijke records zijn, wat ook te denken geeft.
Morgen hoop ik ook een persoonlijk record te vestigen op een ander terrein, maar dat is weer een ander verhaal.