Het stelletje ging tegenover me zitten in de trein. Ze konden nauwelijks van elkaar afblijven.
Na een lange kus bespraken ze de voorbereidingen voor een feestje bij hem thuis. Hoe om te gaan met de rokers, dat was een punt.

- Ik vind dat zij respect moeten hebben voor ons, als niet-rokers, zei het meisje nu met pruillip.
- Ja, dat vind ik ook. Maar dat hebben ze niet.

- Vorige keer zette ik de ramen open, maar toen begon Gerhard te zeuren dat het energieverspilling was, de verwarming aan en de ramen open.
- Dat is natuurlijk ook zo, sprak de jongen op licht geirriteerde toon.
- Maar als ik moet kiezen tussen energieverspilling en verspilling van mijn eigen longen..., pruilde het meisje.

- Weet je wat we doen, zei de jongen. We geven ze die Chinese ballen.
Het meisje keek hem vragend aan.
Ik ook trouwens.
- Die stressballen. Die moeten ze maar in hun handen houden. En dan mogen ze beoordelen wat meer voor hen doet. Een ongezonde sigaret of de stressbal.
Het meisje vond het een heel goed idee.

- En de muziek?
- Daar ben ik allang mee bezig. Ik wil niet zo maar wat mooie songs en dan op shuffle zetten. Ik wil goede energielijnen.
- Vloeiende energielijnen, beaamde het meisje.
- Niet per se vloeiend. Maar wel goed.

Ik stapte uit en wilde die jongen bijna een klap voor zijn bek geven, daar kon geen chinese stressbal tegenop.