In het tramritje van mijn werk naar het station ging ik naast een oude heer zitten.
- Weet u wat het is? U kijkt tenminste om u heen. Maar er zijn er...

Ik wachtte.

- Er zijn er die lezen, vanaf de eerste moment dat ze instappen. Of ze lezen niet maar ze kijken ook niet, niet echt. Dat krijg je met die lui die hier werken. Snel snel van het station naar hun werk. Dan genieten ze niet van de stad he? Ze zijn ook niet echt geinteresseerd natuurlijk.
- Ze willen zo snel mogelijk van het station op hun werk zijn, weefde ik mezelf in het gesprek.
- Juist. Ze nemen er geen tijd voor, om de stad te leren kennen. Dan werken ze hier al twee, drie of tien jaar en dan weten ze nog niets. Elke dag dezelfde rit met dezelfde tram. Maar om je heenkijken, ho maar.

- Weet u wat een man een keer tegen mij zei? Nooit twee maal dezelfde route nemen.
- Wat zei hij precies?
- Dat je nooit dezelfde route moet nemen.
- Dat is een wijs man.

En die meneer had gelijk. De uitspraak is van een nobelprijswinnaar. Hij zei het niet tegen mij, dat was geen leugen maar een verdichting. Hij zei het tegen een vriend van mij, die met hem samenwerkte maar zo'n detail leidt alleen maar af, toch?

Bij de volgende halte moest de oude heer uitstappen.
- Ik zal het onthouden hoor, die wijze woorden. "Nooit twee maal dezelfde route. Nooit tweemaal dezelfde route."