Een zwarte vrouw met sproetjes van pure chocolade zat te lezen in de trein. Ze hield een tijdschrift zo dicht tegen haar neus dat ik niet wist of ze bijziend was of dat ze de andere treinreizigers geen blik gunde in haar tijdschrift.

Ik zat schuin tegenover haar en zag dat ze met open mond las, wat haar een wat slome uitrdrukking gaf. Soms bracht ze het tijdschrift nog dichter bij haar ogen. Ze bladerde het tijdschrift niet door, maar leek de laatste make up trends in zich op te zuigen, de persoonlijkheidstestjes uit haar hoofd te leren.

Toen ging haar telefoon. Ze keek op de display en die naam versplinterde haar lamlendigheid . Er was alleen nog maar blijheid. Sheer happiness, dat meisje. Ze sprak zacht en hees. Katja Schuurman, maar dan in het Engels, engels Engels. Ze giechelde zelfs hees. Ze beet op haar onderlip, haar volle onderlip en sloot haar ogen even terwijl ze glimlachte.

Na een kort gesprek dat ik helaas niet geheel kon verstaan, drukte ze beheerst op een toets en sloot met zorg haar mobieltje. Terwijl ze met haar vingers over haar mobieltje wreef, keek ze uit het raam, nog steeds glimlachend, de persoonlijkheidstestjes in het glossy tijdschrift latend voor wat ze waren.