Ik had de bedrijfslunch genoten en daarom had ik honger om half zes toen ik naar de trein ging. (Want de bedrijfsbroodjes zijn slap en muf. Daarbij houd ik niet van voorgesmeerde broodjes. Lang verhaal en hinderlijk in mijn dagelijks functioneren, maar lang niet de hoogste drempel die ik elke dag neem.)

Op het station stond ik eerst voor de bak met drop. Ik had zelfs al een plastic puntzakje afgescheurd en stond klaar om mijn keuze uit de compartimenten drop en winegums en toffees te maken toen ik bedacht dat het chocolade zou moeten zijn.

Volgende stop. Chocolade. Maar hee, echte chocolade was ook weer niet de bedoeling. Dan kan ik net zo goed een pakje roomboter opeten. Malthesers dan. Die geven mij het idee dat ik naast chocolade eigenlijk vooral lucht hap. En lucht is goed, dat weet iedereen.

Bij de een gezette man in de kiosk vroeg ik om een zakje Malthesers. De kioskhouder complimenteerde mij met mijn keuze.
- Goede grote zak. Kun je lekker in een keer opeten -ik kan tenminste nooit stoppen met eten, ja, er zit wel zo'n plakrandje op, alsof je die zak ooit nog dicht zal maken, nou mooi niet, ik eet die zak helemaal op hoor, in een keer, tot de laatste Maltheser.

Hij zette de zak op de toonbank.
- Kun je lekker dooreten, totdat je misselijk bent.