Ik zat in de ochtendspits in een vierzitter. Tegenover mij zat een stel. Hij was met zijn telefoon in de weer, zij met haar make-up. Ze was prachtig, haar huid stralend als, als.. Nouja, stralend.

Bij het volgende station vroeg een man met een boek onder zijn arm, een koffiebekertje in de ene hand en een zakje met een broodje in de ander, of hij er nog bij mocht. Toen hij ging zitten, knoeide hij koffie op zijn broek.

'Verdomme. Dat kan ik vandaag niet hebben, een vlek in mijn broek' en hij wreef over zijn knie waar een grote bruine vlek zat. In zijn andere pijp zat een scheur.
Niemand reageerde en de man hield zijn mond, totdat de vrouw de stropdas van haar vriend ging strikken.

'Zal ik je een dubbele windsor leren? Zo ja, erachterlangs, naar voren, doorhalen.'
De vrouw volgde zwijgend zijn instructies op en hield een worstige das als resultaat omhoog voor haar vriend, die, mwah, toch liever de enkele knoop wilde.

De man naast me wreef weer over de koffievlek op zijn knie.
'Net nu ik vandaag naar de minister president moet.'
Niemand vroeg iets.
'Ik ben adviseur bij de minister president. Soms stuurt hij een vervanger. Ik zie het wel hoor, maar dat maakt me niet uit. Ik word toch betaald per uur.'

'Dat klinkt als een drukke dag' zei de jongen met de enkele knoop in zijn das, terwijl hij met zijn pink een klontje mascara uit de wimpers van zijn mooie vrouw haalde.