Als tiener al was ik een beetje jaloers op mensen met een hobby. De overbuurman verzamelde bijvoorbeeld olifantjes. Dan heb je dus altijd wat te doen. Op rommelmarkten, buitenlandse reizen ga je speuren naar het olifantje dat je nog niet hebt.
Mijn broer wist (en weet) veel van vogels. Ook mooi, heb je altijd wat te kijken.
Een collega van mij houdt van films. Hij kent sleuteldialogen uit zijn hoofd. Hij kent regisseurs en hun oeuvre, eigenaardigheden van acteur of filmlocatie.

Ik stap tamelijk oppervlakkig door het leven.
'Jij weet heel weinig van heel veel', typeerde ooit een disgenoot mijn (gebrek aan) kennis van zaken.
Ik vergeet de namen van acteurs en regisseurs; ik lees te snel om de details te laten beklijven; ik wandel maar ik zie niets bijzonders (addertjes? roofvogels?).

Maar nu heb ik dus een hobby.
Jazeker.
Vorige week maakte ik kennis met de triatlon (een ieniemienie variant, 1/16 van de normale afstand; elke triatleet lacht om deze afstand). Opeens speur ik sites na, op zoek naar tips and tricks en trainingsschema's; ik ben opeens benieuwd naar de status van Nederland in het internationale veld; ik onderzoek de varianten van de triatlon.

Ik denk dat het wat gaat worden, tussen de triatlon en mij.