Spijt. Ik stond aan een sta-tafeltje met zalmroze damast in kunstige plooien geknoopt. Ik kende niemand. Helemaal niemand. Ik pulkte aan de kaars, maar het bleek een onpulkbare nepkaars. Er kwam een man naast mij staan. We maakten conversatie, maar we werden continu geinterumpeerd omdat hij iedereen kende.

We wisselden wat uit en ach, ik geef het maar toe, ik flirtte.
Maar hij begon!

En toen we elkaar in de pauze opzochten, ging het over mijn kinderen, zijn kinderen, hoe oud die van mij, van hem dan, en of mijn opvoedstijl overeenkwam met mijn opvattingen over het openbaar bestuur, want daarvoor waren we bijelkaar, liet hij iets vallen over "mijn-ex-met-wie-ik-nog-heel-goed-contact-heb."

Variaties op een thema, dat flirten na je dertigste.