Met mijn tante, mijn nicht en haar vriendin en nog een andere nicht dronken we aan de toog van mijn favoriete kroeg in Rotterdam. Een bruine kroeg waar niet wordt gedronken maar gezopen.

Mijn nicht veerde op toen we het cafe binnenstapten, omhelsde me en gaf me drie klapzoenen. 'Kijk nou iedereen, kijk. Hier wordt gewoon gerookt. Goed geregeld nicht.'

Mijn familieleden pakten hun pakje uit hun handtas en staken een sigaret op alsof het hun eerste en hun laatste zou zijn.

De blonde barvrouw, laten we haar Petra noemen, temperde het enthousiasme.
'Het is nu even vijf minuten.'
'Vijf minuten wat?' vroeg mijn nicht
'Vijf minuten schijt aan het rookbeleid.'

Toen de barvrouw haar sigaret ophad, ging de muziek even zachter en riep ze:
'Alle asbakken inleveren. Het rookverbod is weer ingegaan.'

De kroegbezoekers brachten hun zwarte asbakjes netjes naar Petra.
'En Petra, wanneer is de volgende pauze?' wilde mijn nicht weten.
'Als de smog een beetje is weggetrokken. En als ik weer zin krijg in een sigaret.'

En na een tijdje draaide Petra de muziek weer zachter.
'Vijf minuten schijt aan het rookbeleid'
En automatisch graaide iedereen naar handtassen en borstzakjes. Er was niemand die niet rookte, behalve ik.