Al jaren op rij gingen wij met vakantie tijdens kerst en oud&nieuw. Waar ik me vervolgens schuldig voelde over onze afwezigheid aan de familiedis.
Dit jaar zouden we alles inhalen. Vrijdag, zaterdag, zondag. Full house. Familie, schoonfamilie. Er waren 13 kinderen. 14 volwassenen. En er was een dankbare alleenstaande bejaarde oom, die al sinds 1994 geen kerst meer had gevierd.

Hij woont op een kamertje/ in een appartement zonder keuken. Dat is normaal geen probleem. Dan gaat hij naar een eetcafe of naar de mensa. Maar op Eerste Kerstdag is vrijwel alles gesloten. Dus of een boterham thuis, of in je eentje een tafeltje reseveren voor een een luxe kerstdiner in een restaurant waar voor het overige alleen maar grote families gezamenlijk kerst vieren.
Hij koos meestal voor de boterham. 'Dan voel je je minder eenzaam.'

En nu was hij zo blij met alles. Met gezelschap. Met vanillevla met gestoofde peertjes. Hij vond het ongelooflijk dat R. dit allemaal gewoon zelf en met verse producten had gekookt. Met een ritje door Rotterdam. 'Het ziet er welvarend uit hoor hier.'

Ik bracht hem na twee kerstdagen thuis. Hij verbaasde zich over de verlichting op snelweg. Over de industrieterreinen. Over de billboards. Over de stoelverwarming.

Bij het afscheid wilde ik hem gedagzoenen.
'Liever een hand. Met al die bacillen.'