De man op de zondagmiddagborrel vroeg hoe ons feest was geweest.

R. en ik gaven feest. Er was geen directe aanleiding voor ons feest, of het moest een reeks van ongevierde feiten zijn.
Op onze uitnodiging stond: Italiaanse Bruiloft meets Blokhutfeest meets edgy jazz (waarop mijn vader onmiddelijk geschrokken belde: Een bruiloft?).

Onze wens kwam precies uit. 40 kindjes zwermden over de graslanden en klommen in bomen, stookten een fikkie; moeders met dochters op de dansvloer, de coolste en mooiste dj van Rotterdam draaide (en als mensen met verzoekplaatjes komen, zeg ik altijd dat ik dat nummer niet heb, want aan verzoekjes doe ik niet), het eten was goed, het weer was fantastisch, de goochelaar entertainend, de drank voorradig.

Het was mooi en goed, antwoordde ik de zondagmiddagborrelmeneer. Waarop hij vroeg: 'en ben je ook weer een beetje verliefd geworden op R?'
Ik knikte.
'Zo gaat dat met feestjes. Een veel betere investering dan relatietherapie' was zijn conclusie.
'En leuker,' vond ik.