Het was warm, of nee, klam, in de Veluwsche bossen. Ik was alleen en ik had anderhalfuur om te doen waar ik zin in had, een schaars goed voor gezinsleden met jonge kinderen (daar komen ze nog wel achter, die anderen).

Ik besloot te gaan fietsen, langs beekjes, een waterval, en wat boerderijen, zonder doel, zonder haast. In een zomerjurk met spaghettibandjes meanderde ik door de bossen, kwam tweemaal langs dezelfde holle boom om dan weer een ander pad in te slingeren.

Door mijn zonnebril had ik niet gezien hoe de witte wolken, net nog pluizige watten, samenpakten tot een grijszwart massief. Dat merkte ik pas op toen ik het hoorde donderen. De wolken botsten en de regen kwam niet in druppels maar in stralen beneden. Ik ging schuilen onder een grote eik (moet je met onweer nu juist wel of niet onder een boom staan). Het onweer was opgehouden maar de regenbui hield aan. Ik stapte op de fiets.

Eerst trok ik nog mijn schouders op, alsof de regen me dan minder zou raken. Heel even was ik geergerd dat ik tijdens mijn zomerse fietstocht was overvallen door deze bui. Maar na een tijdje ontspande ik mijn schouders. Gelaten liet ik me natregenen. Mijn jurk kleefde aan mijn lichaam en mijn tenen sopten in mijn sandalen. Voor het eerst die dag was ik niet meer klam. De regen die op mijn schouders, op mijn blote armen en in mijn gezicht sloeg, maakte alles schoon en nieuw. (Stil maar wacht maar alles wordt nieuw).

Blij kwam ik bij de caravan aan. R en de kinderen lachten om mijn verzopen verschijning. Ik wrong mijn jurk uit en had me in dagen niet zo goed gevoeld.