Ik kan al jaren geen lezing meer volgen die van papier wordt voorgelezen en die ook nog eens langer dan een half uur duurt, dus ik ging rondkijken. Wie zaten er op de nood-tribunes?
(want ja, er waren dus tribunes. Niets dansvloer, gedimd licht, desnoods wierrook stokjes. Kale tribunes in een nog kalere hal. En een ijverige glazenwasser die 's avonds om half tien nog zijn werk aan het doen was. Oja. en in de zaal weren roltrappen die leidden naar de kantoren van de nog altijd werkende Doelenmedewerkers, die de roltrappen veelvuldig gebruikten wat een zacht gezoem opleverde. Al deze elementen werkten niet festivalsfeerverhogend).

Maar het publiek dus.
Wat is het publiek dat je zou verwachten bij een trance event?
Nou?

'Typisch Doelenpubliek' zou iemand van de organisatie later tegen ons zeggen.
Dat is kennelijk de naam voor het beschaafde publiek van 75+.
En ook veel dames-alleen van tegen de zestig.

En zo zaten wij, twee trance-gretige vrouwen, in een kale hal, met een glazenwasser schuin links van ons, zoemende roltrappen achter ons, tussen allemaal 75-plussers op een krakende tribune.

'Er worden hapjes geserveerd' had in de folder gestaan, herinnerde ik me opeens weer, toen een dame van de organisatie kleine bekertjes Campina schoolmelk uitdeelde. En dadels, want he, het was Marokkaanse trance.

Ik kreeg de slappe lach, zeer tot ongenoegen van de meneer voor mij die, zo bleek later (toen wij in afwachting waren van een volgende performance die nogal de tijd nam voor de opkomst, en wij in tl licht aan de praat raakten met bezoekers naast en achter ons op de tribune) zelf ook een snaarinstrument bespeelde, precies als de performers uit Marokko, maar dan niet met acht maar met tien snaren.

Trance bereikte ik wel vandaag, toen ik de 10km liep in Rotterdam.