Ik belandde op een trancefestival, echt, ik kan het uitleggen, en ik verwachtte een dansende menigte, geesten-bezwerende toestanden, heel multiculti rotterdam dat hier samensmolt op universeel dampende klanken.

Of misschien niet dampend, maar dan toch zoiets (blijf kijken; het begint rustig, maar na 3,5 minuut zult u opgezweept worden):

Ik was er klaar voor, mijn eerste trance-ervaring.

Om kwart over acht kwamen wij binnen in vrijwel lege hal. Een mevrouw achter een katheder las voor van een blaadje. En ze sloeg het blaadje om. En er volgde weer een lange bladzijde met opsommingen van jaartallen, materialen van de muziekinstrumenten, namen van heersers en sultans, fasen van de trancedans. En nog was ze niet klaar.
Nog lang niet.
(morgen deel 2).