Vakantie in het buitenland laat zien wat er zo bijzonder is aan Rotterdam. Onze billen bijvoorbeeld. Noem mij een tweede stad in de wereld waar de billen zo mooi en zacht wiegen als in Rotterdam. We waren in Frankrijk en jee, wat een platte billen daar. Rotterdam billenhoofdstad. Trouwens, zou dat geen alternatief beeldmerk kunnen zijn voor Ben van Berkels Erasmusbrug? Bolle billen als logo van Rotterdam, in plaats van altijd maar weer die Zwaan?

Nog iets waar Rotterdam in uitblinkt: vieze straten. Ik was bijna vergeten dat het kan, straten, kilometers lang, zonder rotzooi (op de Veluwe bijvoorbeeld, of Zwitserland of Zweden).

We zijn bovenal kampioen tatoeages. Op het buitenlandse strand haal je ons er meteen uit: geen land, geen stad waar werkelijk iedereen onder de veertig jaar minstens één tatoeage heeft, of het nu moeders, accountants of Feyenoordfans zijn.

De oudsten onder de beschilderden hebben redelijk bescheiden en traditionele plaatjes op schouderblad, bovenarm of enkel. De moeders met drie kinderen aan hun rokken met getatoeëerd gewei boven hun billen of een roosje op hun enkel; de mannen van eind dertig met een tribal of een Feyenoord logo. Maar hoe jonger de Rotterdammer, hoe moeilijker (en pijnlijker) de tatoeage-plek wordt. Ik zag onlangs een volgetatoeëerde tong en een jukbeen met een draak.

Wat oorbellen voor mannen in mijn generatie waren, zijn tattoos voor iedereen geboren na 1970. Maar er is een verschil. Die mannen van toen haalden gewoon hun ringetje uit hun oorlel, na zekere leeftijd. Hoe zal dat bij deze mannen en vrouwen gaan? Hoe lang zullen zij de elfjes op hun borst, geweien boven de billen, en de naam 'Anja' in hun onderlip nog mooi vinden? En hoe staan de roosjes erbij, na 50 jaar?

Het kan niet anders: tattoos verwijderen gaat big business worden. Ik overweeg een pandje te gaan huren op Katendrecht. Naast Tattoo Bob.