Een pakketbezorger van UPS belde aan. Mijn hart maakte een sprongetje; zouden mijn coole oranje schoenen uit Spanje worden bezorgd, het kekke groene jackie of misschien die DVDverzameldoos van Ischa Meijer? Dat waren, uit mijn hoofd, de lopende internetbestellingen.

Helaas. Het was een pakketje voor de buren. Later die dag werd er nog eens gebeld. Een lange, discreet-bruine doos was gericht aan mijn man. Hoe ik ook speurde naar een afzender en de doos maar eens rammelde, ik kwam er pas 's avonds achter wat het pakje bevatte -een nieuw CD-opbergsysteem. Wat ik wil zeggen: ik bezoek nauwelijks nog een winkel. Computers, muziek, kindercadeaus, boeken, wandtegels, koffiezetapparaten, kleding, fietsonderdelen: alles gaat via internet.

Wat betekent het voor het Rotterdamse centrum als iedereen vrijwel alles via webwinkels koopt? Winkeliers willen er niet meer zitten. Waarom zou je een pand op een dure A-locatie huren als je met een goedkoop magazijn en een goeie website veel meer verkoopt? En klanten komen niet meer om te winkelen naar de stad. Wat te doen met al die leegstaande winkels?

Het Openluchtmuseum heeft onlangs het interieur van een ouderwets Chinees restaurant gekocht. De Chinees met aquarium en leesmaphoek dreigt te verdwijnen en zo blijft de herinnering bewaard. Welnu. Op dezelfde manier maken we van het Rotterdamse stadshart een groot winkelmuseum. Zodat toekomstige generaties kunnen kijken hoe dat vroeger ging, spullen aanschaffen. 'Moest je dat dan helemaal zelf mee naar huis slepen? Stond je dan in een rij voor een pashokje? Nee, dit is een grapje, moest je echt op je beurt wachten om te mogen betalen?' In het Boijmans hangt ook wel een dubbele Salvador Dali en Toorop, dus er mogen ook best twee HEMAs, Blokkers en MGH2Os in het museum zijn. Het Rotterdams winkelmuseum wordt een topattractie in de komende decennia.

Of serieus: wat gaan we met dat onvermijdelijke doffe stadshart van lege winkels doen?