Tien jaar geleden kochten we ons huis op de Kop van Zuid. Het is een keurig wijkje, tikkeltje saai zelfs. Allemaal nette mensen. Vanuit het raam in de woonkamer kijken we uit op de Peperklip. Ooit bedoeld als machtig staaltje stadsvernieuwing, was het tien jaar geleden behoorlijk misgegaan. Er was veel overlast, wietteelt en nog veel meer transacties waarbij geen BTW bon werd verstrekt. Bewoners durfden hun opbergruimte op de begane grond niet meer in. Illegalen, die er ook nog woekerprijzen voor moesten betalen aan criminelen, hadden bezit genomen van de onderste ruimte en leefden in bagageboxen. Voor veel ramen hingen geen gordijnen maar waren afgescheurde kartonnen dozen geplakt.

Het was een abrupte overgang tussen ons aangeharkte wijkje en de verloederde Peperklip. 'Als er een opstand komt, zijn wij de eersten die eraan gaan', zei mijn man met de rellen in Los Angeles en later Parijs in gedachten. Inmiddels is de Peperklip aanzienlijk opgeknapt, maar het verschil tussen de wijk Stadstuinen en de Peperklip blijft levensgroot.

De Rotterdamse socioloog Willem Schinkel maakt in NRC een analyse van de rellen in Engeland. Hij heeft onderzocht dat bij alle rellen, of het nu in Parijs in 2005 en 2007, in Los Angeles of Brussel was, dat het steeds gaat om mensen die relatief arm, machteloos en politiek ondervertegenwoordigd zijn. Over de rellen in Parijs zegt Willem Schinkel 'Wat jongeren eisten was dat ze gezien werden (...). Wie niet op legitieme manier gezien en gehoord wordt, opteert vroeg of laat voor alternatieven. Daarin ligt een politiek streven naar erkenning.'

De relschoppers zijn jongeren die hun toegang tot de politiek moeten bevechten omdat ze geen andere middelen hebben. De les van al deze rellen is dat als een groep jarenlang gecriminaliseerd wordt, niet mee mag doen met werk, aan de kant staat bij beslissingen over hun wijk, hun stad of land, er uiteindelijk rellen ontstaan. Als dat allemaal waar is, vind ik de situatie in Rotterdam zorgelijk. Ook in onze stad is een groep jongeren die relatief arm, machteloos en politiek ondervertegenwoordigd is. Laten we niet investeren in bewakingscamera's en samenscholingsverboden, maar in echte representatie van alle groepen in Rotterdam. Het is ingewikkelder dan een paar bewakingscamera's ophangen, maar het is uiteindelijk de enige weg.