Op een fiets met een kinderzitje achterop naar een concert van Prince -dat voelt een beetje out of tune. Een popconcert staat voor bravoure en onbegrensde mogelijkheden. Een kinderzitje staat voor een burgerlijk bestaan waarin je je hypotheek voldoet en waarin je op tijd aan het schoolplein moet staan. Aangekomen bij Ahoy blijkt mijn ongemak onterecht want het plein is bezaaid met fietsen met kinderzitjes.

Zelden heb ik zo'n gemêleerd publiek gezien als afgelopen dinsdag bij Prince. Er zijn middelbare vrouwen met eeltige hielen en tunieken op hun driekwartbroeken; er zijn stellen in identieke spijkerbroeken en spijkerjacks met daaronder een T-shirt van Prince uit 1986 of 1999, halve punkers, buitenlui  en kakkers in polo's met opstaande boordjes. Hoe verschillend ook, zoals we in de zaal zitten zijn we één: we dragen Prince op handen. Onvoorwaardelijk. Vanaf de allereerste kreetjes waarmee hij het concert opent juichen we. We applaudisseren voor zijn spagaat, voor zijn gitaarsolo. Voor alles. Dat gevoel om tussen gelijkgestemden te zitten die zonder reserve hun hart openen voor hun idool is minstens zo lekker als de muziek. Gedragen door alle mensen uit het publiek bereik je een staat van gewichtloosheid -voor een avond dan toch.

Een meisje in bloemetjesjurk wordt op het podium gevraagd. Ze mag met Prince dansen. De hele zaal wil even dat meisje zijn. Ze heeft een enorme tas om haar schouder, alsof ze zojuist nog boodschappen heeft gedaan bij de supermarkt.  Het is vertederend te zien hoe ze danst met de wereldster en ondertussen haar tas omklemt. Op het einde vraagt Prince meer mensen uit het publiek op het podium: mannen, vrouwen, oud en jong. Het is ongelooflijk aanstekelijk hoe iedereen volkomen opgaat in de muziek. De moves zijn lang niet altijd perfect maar dat doet er niet toe. Let's go crazy!