'We moeten een punt zetten achter het gastarbeiderschap en laten zien dat we alles willen delen', zei Zeki Baran. Hij is initiatiefnemer van het plan om het ranke hoge beeld van Naum Gabo bij de Bijenkorf om te dopen tot monument voor de gastarbeider.

Wat een onzinnig plan. We geven een bestaand beeld een andere naam, en de voormalige gastarbeiders moeten maar dankbaar zijn. Wat spreekt hieruit? 'Jullie gastarbeiders kunnen toch niet verwachten dat jullie een nieuw beeld krijgen toch, na alles wat wij voor jullie hebben gedaan?' Beter geen gebaar dan zo'n vrekkig gebaar. Nog een argument om tegen te zijn: ooit was het beeld van Gabo progressief en avantgardistisch. Die traditie om beelden van de fronten van de kunst te plaatsten moet Rotterdam  voortzetten.

Maar de belangrijkste reden om voorgoed te zwijgen over dit domme plan is Barans uitspraak: 'Een punt zetten achter het gastarbeiderschap.' Denkt hij dat na de instroom van Turken en Marokkanen in de jaren zeventig zich geen nieuwe gastarbeiders meer vestigen in Rotterdam? Wat te denken van de Polen en Roemenen bijvoorbeeld?

Een tijd terug sprak ik Menno Smit. Die is bekend als 'de wandelende dichter', maar naast zijn dichterschap is hij actief in het jongerenwerk in Schiedam. Het belangrijkste probleem daar? De kinderen van Polen en Roemenen. Net als Turken in de jaren zeventig, wordt net gedaan of ze hier tijdelijk zijn. Ondertussen wordt er niet geïnvesteerd in de kinderen. Ze hangen rond, gaan niet naar school.

Meneer Baran: wat bedoelt u met punt zetten achter het gastarbeiderschap? Er zullen hopelijk altijd buitenlanders naar Rotterdam komen om hier hun toekomstdromen te verwezenlijken. In plaats van loze plichtplegingen, zou er meer geïnvesteerd moeten worden in nieuwe gastarbeiderkinderen. Zodat die over twintig jaar zo'n beeld niet nodig hebben, omdat ze hier winkels, galeries, advocatenkantoren en restaurants zijn begonnen.