Vergeet Zumba, Jukari, Hoopfit en Kettlebell. Er is een nieuwe fitnessrage is gearriveerd in Rotterdam. Wie het ook wil zien, gaat in de ochtend, nog voor achten, naar de Aelbrechtskade. Daar zijn altijd wel een paar beoefenaars. In het kleine parkje op de Kop van Zuid is de rage trouwens ook vaak te zien, net als in het Euromastpark.

Op al deze plekken zijn sportende bejaarde Chinezen. (Of nee, oudere Chinezen moet ik zeggen van de ouderenbond. Bejaard is een scheldwoord geworden.) Deze Chinezen dragen een retro trainingspak met hagelwitte gympen. Ik ben een beetje verliefd op een dame op leeftijd die een roze Adidas-trainingspak draagt met bijpassende zweetband om haar hoofd.

Het gaat echter niet om de kleding, maar hun manier van voortbewegen. Deze Chinezen rennen niet, en ze wandelen niet. Wat ze doen is een soort evenwichtskunst. De sport lijkt te zijn dat ze zo lang mogelijk met twee voeten contact moeten houden met het asfalt terwijl hun lichaam tergend langzaam naar voren valt. De hoek tussen hun lijf en de stoep wordt kleiner en kleiner en hun lijf tart de zwaartekracht. Net als het moment is aangebroken dat een val onvermijdelijk is, slepen ze hun achterste voet zonder onnodige inspanning naar voren en zetten ze het soepel onder hun lichaam. Het is een knap staaltje slow motion.

Gezichtsbedrog is kenmerkend voor deze balanssport. Van een afstand zou je denken dat de oudjes aan het joggen zijn. Eenmaal dichterbij merk je dat je hen wandelend, nee zelfs hinkelend kunt inhalen.

Het mooie van deze sport is dat er geen impact op de gewrichten is. Anders dan met joggen of hardlopen hebben knieën niets te verduren want het grootste deel zijn de twee voeten samen op de grond. De ideale sport voor vergrijzend Nederland. Nu nog een goede naam verzinnen voor deze nieuwe vorm van fitness. Chinese moonwalk, zou dat aanslaan?