Vroeger zou het joggen heten, de manier waarop ik ren. Maar sinds ik superdempende gympen en een thermoshirt heb aangeschaft, noem ik het hardlopen. Overigens is het verschil tussen mijn professionele outfit en mijn matige prestaties de belangrijkste reden om toch maar even harder te lopen: sloffen in een kloffie kan nog net, maar sjokken op schoenen van meer dan 150 euro wordt bespottelijk.

Afgelopen zondag stonden we, met 5.000 vrouwen op de Erasmusbrug voor de Ladiesrun. In de minuten voorafgaand aan de start leek de brug opeens van elastiek. Ik werd bijna zeeziek van de deining. Ongelooflijk hoeveel speling zo'n massief ding opeens kan vertonen.

Als steunbetuiging aan het goede doel van deze dag, Stichting Pink Ribbon, kleurden we voor één middag de dag roze, met pruiken, jurkjes en T-shirts. Er mogen uitsluitend vrouwen deelnemen, onder het motto 'alles rent, behalve een vent.' Mijn dochter (7 jaar) vroeg waarom mannen niet mochten meedoen. 'Kunnen jullie daar niet van winnen ofzo?' Sommige vragen kunnen beter onbeantwoord blijven.

Het waren geen doorsnee vrouwen die meededen. Ik heb zelden zoveel lopers met lippenstift, oorbellen, I-phones en gesoigneerde kapsels gezien. Ook in opmars: het hardloop rokje. Deze vrouwen liepen niet alleen voor een persoonlijk record, maar ze wilden ook gezien worden. Ik ook trouwens. En daar wil ik het even over hebben.

Omdat er alleen maar vrouwen deelnemen, staan er veel vaders met kinderen op hun schouders langs het parcours. Velen hadden een ieniemienie spandoekje met 'hup mamma' of variaties op dit thema. De moeder in kwestie zal vertederd zijn. Maar het probleem is dat het stikte van zulke stille vaders met bescheiden boodschap. Daar hebben wij als lopers niet zoveel aan. Wij willen opzwepende muziek, we willen dat het publiek scandeert. Waar waren de bandjes, het applaus en de oorverdovende aanmoediging? Hmmm. Bijna een reden om die mannen volgend jaar ook mee te laten rennen.