Hoe vrolijk ik ook ben, winkelcentrum Zuidplein blijkt altijd in staat me te deprimeren. Maar vandaag zal alles anders zijn. Ik ga naar de winkel van de kunstenaar Erik van Lieshout. Agelopen maanden heeft hij in een leeg pand, tussen tasjewinkels en witgoedzaken, gewerkt aan een installatie die wat wegheeft van een winkel. Buurtbewoners, bezoekers en het winkelend publiek konden binnenlopen. De kunstnaar maakt van die ontmoetingen een film die later te zien zal zijn.

Op weg naar de kunstwinkel raak ik beklemd in een draaideur, waar een piepjonge vader zijn peuter over de grond schopt. Het jongetje valt tegen de deur, waardoor deze stopt met draaien. Mensen kijken met open mond. Alleen een Antilliaanse bejaarde vrouw wijst de vader terecht. 'Maar hij luistert nooit!' roept de vader wanhopig. Zo sta ik in een compartimentje van de draaideur met links van mij een man die een frietje eet, en achter mij een man die hoorbaar geniet van zijn kebab. In ieder geval een andere ontvangst dan de steriele entree van galerie of museum.

De kunstwinkel ligt vol gevonden voorwerpen, die systematisch zijn uitgestald: schroefjes, haakjes, grendels en tl-buizen. Aan de wanden hangen enorme posters van 'de drie goden van Rotterdam', zegt een kunstenares die vandaag op de winkel past. 'Pim Fortuyn, Rem Koolhaas, enneh...die naam vergeet ik altijd', zegt ze verontschuldigend als ze op het portret van Aboutaleb wijst. Rem Koolhaas huilt, al weten we niet precies waarom. 'Misschien omdat hij alleen maar de Kunsthal in Rotterdam heeft mogen bouwen, terwijl hij in het buitenland wordt gelauwerd', denkt een bejaarde bezoeker. De tranen van Rem vloeien via gootjes en buizen langs modder en planten door de hele winkel, om uit te komen in een bak met goudvissen. Zou Rem niet huilen om de architectuur van Zuidplein? Misschien gaat de film van Van Lieshout het ons vertellen. Ik ben benieuwd.