Op de heetste dag van het jaar zijn er zo'n dertig mensen naar de RDM loods op de Heijplaat gekomen. Daar is een tentoonstelling van Joep van Lieshout, en vandaag geeft hij zelf de rondleiding.

In de grote hal zijn reusachtige standbeelden en installaties te zien. Een baarmoeder ter grote van een caravan, met ingebouwd bed, douche, ijskast en wc. Een meterslange zaadcel. In de hoek staan drie penissen op een rijtje, als honden die uitgelaten willen worden.

Met glas water in de hand staat van Lieshout voor zijn installatie die biogas uit menselijke uitwerpselen kan maken. Hij vertelt vol vuur over zijn grote, maatschappijkritische ideeën. De bezoekers gaan niet in op zijn denkbeelden. Zij willen vooral weten of de installatie echt werkt, hoe is zijn materiaalkeuze, en is dat kanon op ware grootte gemaakt? Van Lieshout lijkt soms verrast door de aardsheid van de vragen, maar geeft op alles antwoord.

Bij een groot standbeeld van ruiter en paard merkt een man op dat het paard zo levensecht is. Kijk die spieren. Heeft van Lieshout dat zelf gemaakt? Van Lieshout die op zijn 16^e al naar de kunstacademie ging en gevraagd wordt voor tentoonstellingen over de hele wereld, zegt bijna verontschuldigend dat hij een opgeleide beeldhouwer is. 'Ik maak installaties en ik kan timmeren, maar ik kan ook beeldhouwen.' En dan, alsof de wereldberoemde kunstenaar ons moet overtuigen: 'Ik kan echt heel goed beeldhouwen.'

'Gefeliciteerd', zegt een bejaarde dame.

Via tafeltjes met zakken waarin delen van skeletten zitten, lopen we naar een manshoge anus. 'Ik kom toch altijd weer bij de stront uit.' Na afloop loopt de bejaarde dame naar van Lieshout toe. Ze kwam helemaal uit Limburg om deze rondleiding in de hitte mee te maken. 'Maar het was de reis meer dan waard. Prachtig meneer van Lieshout. Dankuwel.' Bijna als een verlegen schooljongen neemt de wereldberoemde kunstenaar de complimenten in ontvangst.