Dit weekend is Rotterdam de hoofdstad van de wereld, twitterde een wielerfan. Zo is het.

Ik vind het mooi om de Erasmusbrug zo in de wereld geadverteerd te zien, hoewel ik niets met wielrennen op heb. Het is toch maar even mijn stad, die daar in Parijs, New York, of Shanghai op de schermen van miljoenen mensen verschijnt. Mijn brug, waar ik dagelijks minimaal tweemaal overheen fiets met mijn kinderzitje. Ik veer op bij de meeste Rotterdamse evenementen -en ik kan het weten want er gaat geen week voorbij dat ik ingesloten ben door de Ladiesrun, scheurende vliegtuigjes, de Marathon of de Havendagen.

Maar ik ben het ook eens met Marcel Möring, die vindt dat de Rotterdamse evenementen en festivals niets bijdragen aan het culturele klimaat van de stad. De Tourcaravan komt, de stad kleurt geel, en een paar dagen herinneren hoogstens de bloembakken langs de Maasboulevard met de wielrenners als cocktailprikkers aan Le Grand Départ.

Möring wil minder festivals, maar dat gaat niet lukken. Als zo'n evenement (de marathon, de havendagen, dunya, zomercarnaval) een paar keer heeft plaatsgevonden, zijn er banen, bureautjes, projectleiders en langdurige sponsorcontracten. Mensen uit hun paleizen jagen kost altijd meer energie dan doorgaan op de ingeslagen weg.

Ik heb een briljant compromisvoorstel dat zowel de Marcel Mörings als de huidige projectleiders en hun bureautjes blij zal maken. De festiviteiten mogen plaatsvinden, op een voorwaarde: ze moeten aantoonbaar en duurzaam bijdragen aan de versterking van het culturele of sportieve klimaat van Rotterdam. Zie het als een nieuwe eis in de vergunning. Zo'n festival of evenement kan bijvoorbeeld kiezen voor een investering in een jeugdopleiding (muziek, kunst, dans, circus) of in breedtesport. Of ze organiseren terugkerende tentoonstellingen of een debatreeks. Alleen als aan die voorwaarde is voldaan, mag het evenement worden georganiseerd. Nou?