In de gele bus van Splashtours zit een gezin uit de Verenigde Staten. Ze zitten net voor mij en ze praten luid, zoals alle Amerikanen de publieke ruimte met een jaloersmakende vanzelfsprekendheid voor zichzelf claimen. Zonder enige terughoudendheid delen ze al hun indrukken van de tour met de passagiers van de bus. Ongevraagd kom ik meer van hen te weten dan mij lief is: wat ze van de Rotterdamse restaurants vinden (bad service, good food); van het weer (lousy); van het verkeer (verbazingwekkend dat het goed gaat met al die fietsers zonder helm -ja maar we kennen de statistieken niet, misschien vallen er wel veel doden) en dit is nog maar de stof van de eerste tien minuten.

Op Katendrecht is het zo ver: de bus gaat te water. De Amerikanen juichen als de neus van de bus in het water klotst. Ze schijnen niet te merken dat anderen in stilte genieten. 'Een applaus voor de chauffeur/ kapitein!' roept de vrouw. Niemand in de bus klapt, behalve haar man en haar twee kinderen.

Opgewekt zetten ze hun commentaar op Rotterdam voort. De Maastoren ziet er goed onderhouden uit, vinden ze. Dat is geen goedkope constructie, weet de man. Die Erasmusburg lijkt wel net geverfd. De gebouwen bij de Veerhaven zijn heel mooi gerestaureerd, de Europeanen weten hoe ze hun erfgoed moeten bewaken. In Amerika maken we daar geen geld voor vrij, zegt de man. Kijk hoeveel er nog wordt bijgebouwd (we zijn inmiddels bij de bouwput van Rem Koolhaas op de Wilhelminapier). Als we de SS Rotterdam passeren, merkt de vrouw op tegen haar man 'Ik denk dat we het verkeerd hebben begrepen. Dat moet haast wel. Dit kan toch niet de armste stad van Nederland zijn?'

De man denkt even na. 'Misschien is de rest van Nederland nog rijker.' De vrouw is rap met haar reactie: 'Dat kan niet, want Nederland is een socialistisch land. Landen met zulke hoge belastingen zijn nooit welvarende landen.' Ze zegt het zonder aarzeling, alsof ze een wetmatigheid opdreunt. De man knikt instemmend. Deze puzzel over de rijke samenleving in een socialistisch belastingregime houdt de Amerikanen voor het eerst deze rit stil. Voor even.

Het was een abrupte overgang tussen ons aangeharkte wijkje en de verloederde Peperklip. 'Als er een opstand komt, zijn wij de eersten die eraan gaan', zei mijn man met de rellen in Los Angeles en later Parijs in gedachten. Inmiddels is de Peperklip aanzienlijk opgeknapt, maar het verschil tussen de wijk Stadstuinen en de Peperklip blijft levensgroot.

De Rotterdamse socioloog Willem Schinkel maakt in NRC een analyse van de rellen in Engeland. Hij heeft onderzocht dat bij alle rellen, of het nu in Parijs in 2005 en 2007, in Los Angeles of Brussel was, dat het steeds gaat om mensen die relatief arm, machteloos en politiek ondervertegenwoordigd zijn. Over de rellen in Parijs zegt Willem Schinkel 'Wat jongeren eisten was dat ze gezien werden (...). Wie niet op legitieme manier gezien en gehoord wordt, opteert vroeg of laat voor alternatieven. Daarin ligt een politiek streven naar erkenning.'

De relschoppers zijn jongeren die hun toegang tot de politiek moeten bevechten omdat ze geen andere middelen hebben. De les van al deze rellen is dat als een groep jarenlang gecriminaliseerd wordt, niet mee mag doen met werk, aan de kant staat bij beslissingen over hun wijk, hun stad of land, er uiteindelijk rellen ontstaan. Als dat allemaal waar is, vind ik de situatie in Rotterdam zorgelijk. Ook in onze stad is een groep jongeren die relatief arm, machteloos en politiek ondervertegenwoordigd is. Laten we niet investeren in bewakingscamera's en samenscholingsverboden, maar in echte representatie van alle groepen in Rotterdam. Het is ingewikkelder dan een paar bewakingscamera's ophangen, maar het is uiteindelijk de enige weg.

Als ik me al met de auto verplaats, zwijg ik daarover tegen vrienden en kennissen. Die hebben NS-jaarabonnementen en vouwfietsen en kennen dienstregelingen uit hun hoofd. Auto's zijn energieslurpende moordmachines. Ik geef er ook niets om. Zo lukt het me maar niet om merken uit elkaar te houden. Ik sta regelmatig met de sleutel in mijn hand bij een verkeerde auto. Zelfde kleur, ander merk. Auto's spelen geen rol in mijn leven.

Mijn zoon daarentegen droomt al tijden van een cabrio. Om precies te zijn een zilveren Porsche met een zwart dak. Toen mijn kinderen een favoriete besteding van hun vakantiedag mochten kiezen, wist hij meteen dat hij wilde racen met een zilveren cabrio. Zo kwam het dat we een Chrysler Sebring Convertable voor een dag huurden. Hij vond 'm prachtig. 'Laat pappa maar parkeren.'

Met een cabrio touren op landweggetjes is misschien leuk, maar het ultieme doel van een cabrio is natuurlijk gezien worden in de stad. Met rapper DefP iets te hard uit de boxen sluiten we ons aan in de file op de Coolsingel. In een Chrylser Sebring Convertable heet file-rijden cruisen en dan is het opeens geen hinderlijk oponthoud meer, maar heerlijk loom genieten. Er is geen bestemming van de reis, het optrekken en remmen ís het doel.  Via de Coolsingel gaan we naar de Meent waar het ook lekker vast staat en mensen vanaf de terrasjes ons schaamteloos lang aankijken.

Op een fiets met een kinderzitje achterop naar een concert van Prince -dat voelt een beetje out of tune. Een popconcert staat voor bravoure en onbegrensde mogelijkheden. Een kinderzitje staat voor een burgerlijk bestaan waarin je je hypotheek voldoet en waarin je op tijd aan het schoolplein moet staan. Aangekomen bij Ahoy blijkt mijn ongemak onterecht want het plein is bezaaid met fietsen met kinderzitjes.

Zelden heb ik zo'n gemêleerd publiek gezien als afgelopen dinsdag bij Prince. Er zijn middelbare vrouwen met eeltige hielen en tunieken op hun driekwartbroeken; er zijn stellen in identieke spijkerbroeken en spijkerjacks met daaronder een T-shirt van Prince uit 1986 of 1999, halve punkers, buitenlui  en kakkers in polo's met opstaande boordjes. Hoe verschillend ook, zoals we in de zaal zitten zijn we één: we dragen Prince op handen. Onvoorwaardelijk. Vanaf de allereerste kreetjes waarmee hij het concert opent juichen we. We applaudisseren voor zijn spagaat, voor zijn gitaarsolo. Voor alles. Dat gevoel om tussen gelijkgestemden te zitten die zonder reserve hun hart openen voor hun idool is minstens zo lekker als de muziek. Gedragen door alle mensen uit het publiek bereik je een staat van gewichtloosheid -voor een avond dan toch.

Een meisje in bloemetjesjurk wordt op het podium gevraagd. Ze mag met Prince dansen. De hele zaal wil even dat meisje zijn. Ze heeft een enorme tas om haar schouder, alsof ze zojuist nog boodschappen heeft gedaan bij de supermarkt.  Het is vertederend te zien hoe ze danst met de wereldster en ondertussen haar tas omklemt. Op het einde vraagt Prince meer mensen uit het publiek op het podium: mannen, vrouwen, oud en jong. Het is ongelooflijk aanstekelijk hoe iedereen volkomen opgaat in de muziek. De moves zijn lang niet altijd perfect maar dat doet er niet toe. Let's go crazy!

Het is klam op deze zaterdagochtend. We zitten met ongeveer honderd ouders en grootouders op een plastic stoeltje rond het zwembad. Mijn zoon zal zo gaan afzwemmen voor zijn Diploma A. Hoge kinderstemmetjes komen boven de muziek uit.

Een rijtje kinderen komt aarzelend naar binnen in korte broek en T-shirt. Dikke kinderen, dunne kinderen. Donkere kinderen, blonde kinderen. Giechelende meiden die al borsten krijgen en schriele 5-jarigen die nieuwsgierig om zich heen kijken. Alle aanwezigen applaudisseren. Een vader naast me heeft een toeter meegenomen. Leuk voor in het voetbalstadion, maar heel wat minder aangenaam in een galmend binnenbad. Sommige kinderen kijken trots. Mijn zoon huilt. Doodeng vindt hij het lawaai, de mensen, het onbekende. Ik moet moeite doen om niet met hem mee te huilen.

De kinderen nemen plaats achter de startblokken. Mijn zoon weigert. De mensen van de zwemschool de Kikkersprong lossen het soepel op: komt zo wel jochie. Daar gaan ze. Kinderkoppies die net boven water blijven. Soms houdt een kindje stiekem de lijn vast en we doen allemaal of we dat niet hebben gezien.

Het publiek is een bonte mix. Naast mij zit een blonde oma in korte broek en hemdje. Aan de andere kant staat een gesluierde vrouw in een donker gewaad dat geen lichaamsdeel onbedekt laat. Achter ons zit een grote Arubaanse familie die verantwoordelijk is voor minstens de helft van het volume in hele zwembad. Al deze fans doen precies hetzelfde: we steken onze duim op als ons kind na een geslaagd baantje het zwembad verlaat. Als het kan, geven we een high five. We roepen onze kinderen toe. Goed gedaan en ga zo door. We maken foto's, heel veel foto's. We kijken trots als het druipend lijfje het heeft gered.

De afzwemkleren mogen uit en nu staan de lijfjes bibberend in een rij. Het spannendste moment is aangebroken. Ze moeten in het water springen en dan onder water door een gat in een doek zwemmen. Het eerste kindje doet de truc en iedereen applaudisseert. De gesluierde vrouw kijkt me trots aan. We glimlachen.

Aan de rand van een zwembad op een zaterdagochtend vallen alle verschillen moeiteloos weg. We zijn allemaal trotse ouders die het beste voorhebben met ons kind -niet meer en niet minder.

Het Japans centrum is consequent sober ingericht met veel hout. Dennis Cleef heet ons welkom in de dojo. 'Ik ga natuurlijk niet uitleggen wat deze Beweging precies is of wat we doen want het moet wel een beetje ongemakkelijk blijven.'

Een half uur later staan zo'n 50 mannen en vrouwen in de tuin tussen de kersenbomen. Niemand kent elkaar maar al gauw vertellen de onderzoeker, de directeur, de  energie-coach die met bomen praat, de ambtenaar, de ondernemer en de kunstenaar aan elkaar 'hun verhaal van Rotterdam.' Wat dat dan ook is. Het gaat vaak over trots . 'We bouwen het grootste gebouw van Nederland op de Wilhelminapier, het Erasmus MC is het grootste ziekenhuis van Nederland, Roteb is de grootste werkgever van de regio. Over al die dingen hoor je nooit iemand. Dat moeten we uitdragen.' Over de diversiteit in Rotterdam, in mensen, gebouwen, buurten. Over hoe mooi Rotterdam is, met al dat water. Het was maar bij weinigen liefde op het eerste gezicht. Je moet een beetje je best doen, maar man, wat een stad ontdek je dan.

De initiatiefnemers van deze beweging hebben juist persoonlijke verhalen over Rotterdam gekozen omdat die aanstekelijk kunnen werken en het beginpunt van nieuwe ontmoetingen kunnen zijn. De 'Verhaal-en-Beweging' kent inmiddels 150 leden en staat op het punt om de stad te veroveren -let maar eens op. Het kan aan de sake liggen of misschien zijn het gewoon de goede vibes in de stille kersentuin in Charlois, maar ik vind 't nu al een prachtig verhaal.

'Hebben jullie thuis een rangorde-probleem?' vraagt de juf aan mij. Ik moet even nadenken. 'Ik geloof van niet.' Ik zit middenin een dominantie-oefening en mijn hond werkt niet mee. Hij zou nu gehoorzaam plat moeten liggen, maar in plaats daarvan spartelt hij zich los en bijt hij in mijn hand.

Vrijwilligers van de Dierenbescherming Rijnmond trainen elke zaterdag met tientallen aarzelende baasjes op een basketbalveldje naast de moskee. Ze zijn goed en niets ontgaat hen. Ik werd zojuist nog berispt omdat ik de hond liet voorgaan in de deuropening. Een beginnersfout natuurlijk want de Alfa, en dat ben ik,  gaat altijd voor. Elke seconde moet hij voelen dat ik de baas ben. Normaal gesproken doe ik er juist altijd alles aan om niet de baas te hoeven zijn.

Maar kom daar niet bij aan bij hondentraining. Volgende oefening. De hond moet zitten. 'Thuis doet-ie het anders best wel vaak' stamel ik als een scholier tegen de juf. Mijn verweer is kansloos. 'Zoals jij tegenover de hond staat! Je doet een beleefd verzoek of hij alsjeblieft wil gaan zitten. Je moet hem de baas zijn en ferm het commando geven.' Ik druip af.

Aan het einde van de training boek ik toch nog een paar succesjes. Hij zit, ligt en komt als ik hem roep. Ook dit wordt opgemerkt en ik krijg een compliment van de juffen. Ik verlaat trots het veldje, bijna als echte leider van de roedel. Het is de juffen gelukt. Ze hebben bij deze weifelende baas wat alfakracht weten te toveren.

In mijn nopjes over mijn vooruitgang kom ik thuis. Nog voor ik mijn jas heb opgehangen, vraagt mijn zoon of ik boven iets voor hem wil gaan pakken en mijn dochter wil een ijsje. Ik vind het allemaal goed waarop mijn dochter tegen me zegt: 'mam, je moet ook eens een keer nee zeggen tegen ons.'

'Ik heb respect voor anderen'; 'ik ga netjes om met mijn omgeving', ik ben aardig tegen anderen', 'ik kom op tijd', 'ik luister naar anderen.' Deze leefregels hangen door heel Feijenoord.

Wie haalt het in zijn hoofd dat het ophangen van deze voorschriften ook maar iets zal veranderen in de buurt? Ik weet het niet, maar ik kan me een voorstelling maken hoe het tot deze 'vijf van de wijk' is gekomen. Er was vast een bestuurder die door gemeenteraadsleden werd aangesproken dat het leefbaarder moest in Feijenoord. Dat vond hij of zij ook. Maar ja. Dat is een lastig probleem. Verbeteren van de leefbaarheid heeft te maken met preventie van schooluitval, met het consequent aanpakken van rotjochies, met banen creëren, met woonbeleid, met begeleiding van tienermoeders en nog veel meer. En dan nog. Als al deze zaken vandaag worden aangepakt, is de wijk morgen echt niet veiliger of schoner. Het verbeteren van de leefbaarheid eist járen.

Dit klonk allemaal wel erg ingewikkeld, peinsde de bestuurder. Toen zei een beleidsambtenaar dat mensen zich weer aan gemeenschappelijke leefregels moesten houden. Dat was een fantastisch idee. Ze maakten een mooi bord met vier wetten en ze waren klaar om te gaan spijkeren. Ho ho, zei de beleidsambtenaar. De leefregels moeten aansluiten bij de doelgroep. Zo werd op een druilerige dinsdagavond een participatieavond georganiseerd met drie vertegenwoordigers van de gebruikelijke clubjes. Uit de zaal kwam één toevoeging. Iets met respect. Zo ontstonden, na het advies van een reclamebureau, 'de vijf van de wijk.'

Misschien is het niet precies zo gegaan, maar het resultaat is hetzelfde: een wijk volgehangen met overbodige borden die op geen enkele manier effect sorteren in het gedrag van wie dan ook. Op een basisschool hangt naast het bord van 'de vijf van de wijk' een ander bord: 'Hier niet voetballen.' Ook dat bord wordt, tot mijn grote plezier, geheel genegeerd.

Voor heel even is Gergiev terug in Rotterdam. Als de Russische dirigent met lichte tred zelfverzekerd opkomt, applaudisseert het publiek hard en lang. Hij knikt welwillend, alsof hij in ons een oude vriend begroet.

Gergiev was tussen 1995 en 2008 dirigent van het Rotterdams Philarmonisch Orkest. Inmiddels is hij vertrokken naar vele buitenlanden. Vanavond is het London Symphony Orchestra met hem meegekomen naar Rotterdam.

Het concert begint. De handen van Gergiev werken als een magneet. Anders dan de meeste dirigenten, gebruikt hij beide handen om te dirigeren en werkt hij zonder stokje. Met zijn linkerhand maakt hij grote, maar geraffineerde bewegingen waarmee hij de muziek verdunt of juist laat aanzwellen.  Zijn rechterhand is fabuleus. Vijf ranke vingers bewegen onafhankelijk van elkaar. Het is alsof hij denkbeeldig de allermooiste vrouw liefkoost, zo teder en precies klimmen zijn vingers door de lucht.

Hij staat als een leeuw voor zijn orkest. Hij sluipt, gaat door zijn knieën, neuriet en kreunt hoorbaar mee met passages om vervolgens op zijn tenen te staan om de achterste leden van het orkest te instrueren. Af en toe strijkt hij met zijn handen door zijn haren, alsof zijn manen hem in de weg zitten. Dit is een gebaar uit vervlogen tijden van de kalende Gergiev.

Gergiev geeft een prachtig concert maar dat doet hij vaker. Uitzonderlijk is hoe wij, het publiek, ons best doen voor hem. De zaal is nog nooit zo stil geweest. Gergiev voelt hoe ver hij met ons kan gaan en hij lijkt deze stiltes langer vast te houden, voor het orkest weer voluit gaat.

Gergiev kan zich baden in een onvoorwaardelijk liefdevol applaus in de Doelen dat alsmaar aanhoudt. Voor hij voorgoed verdwijnt, geeft hij het publiek een knikje. Subtiel, maar het was er echt. Alsof hij wil zeggen: goed gedaan jongens. Met deze zegening van de meester lijkt het of iedereen een beetje fierder de zaal verlaat.

Op al deze plekken zijn sportende bejaarde Chinezen. (Of nee, oudere Chinezen moet ik zeggen van de ouderenbond. Bejaard is een scheldwoord geworden.) Deze Chinezen dragen een retro trainingspak met hagelwitte gympen. Ik ben een beetje verliefd op een dame op leeftijd die een roze Adidas-trainingspak draagt met bijpassende zweetband om haar hoofd.

Het gaat echter niet om de kleding, maar hun manier van voortbewegen. Deze Chinezen rennen niet, en ze wandelen niet. Wat ze doen is een soort evenwichtskunst. De sport lijkt te zijn dat ze zo lang mogelijk met twee voeten contact moeten houden met het asfalt terwijl hun lichaam tergend langzaam naar voren valt. De hoek tussen hun lijf en de stoep wordt kleiner en kleiner en hun lijf tart de zwaartekracht. Net als het moment is aangebroken dat een val onvermijdelijk is, slepen ze hun achterste voet zonder onnodige inspanning naar voren en zetten ze het soepel onder hun lichaam. Het is een knap staaltje slow motion.

Gezichtsbedrog is kenmerkend voor deze balanssport. Van een afstand zou je denken dat de oudjes aan het joggen zijn. Eenmaal dichterbij merk je dat je hen wandelend, nee zelfs hinkelend kunt inhalen.

Het mooie van deze sport is dat er geen impact op de gewrichten is. Anders dan met joggen of hardlopen hebben knieën niets te verduren want het grootste deel zijn de twee voeten samen op de grond. De ideale sport voor vergrijzend Nederland. Nu nog een goede naam verzinnen voor deze nieuwe vorm van fitness. Chinese moonwalk, zou dat aanslaan?