Het is klam op deze zaterdagochtend. We zitten met ongeveer honderd ouders en grootouders op een plastic stoeltje rond het zwembad. Mijn zoon zal zo gaan afzwemmen voor zijn Diploma A. Hoge kinderstemmetjes komen boven de muziek uit.

Een rijtje kinderen komt aarzelend naar binnen in korte broek en T-shirt. Dikke kinderen, dunne kinderen. Donkere kinderen, blonde kinderen. Giechelende meiden die al borsten krijgen en schriele 5-jarigen die nieuwsgierig om zich heen kijken. Alle aanwezigen applaudisseren. Een vader naast me heeft een toeter meegenomen. Leuk voor in het voetbalstadion, maar heel wat minder aangenaam in een galmend binnenbad. Sommige kinderen kijken trots. Mijn zoon huilt. Doodeng vindt hij het lawaai, de mensen, het onbekende. Ik moet moeite doen om niet met hem mee te huilen.

De kinderen nemen plaats achter de startblokken. Mijn zoon weigert. De mensen van de zwemschool de Kikkersprong lossen het soepel op: komt zo wel jochie. Daar gaan ze. Kinderkoppies die net boven water blijven. Soms houdt een kindje stiekem de lijn vast en we doen allemaal of we dat niet hebben gezien.

Het publiek is een bonte mix. Naast mij zit een blonde oma in korte broek en hemdje. Aan de andere kant staat een gesluierde vrouw in een donker gewaad dat geen lichaamsdeel onbedekt laat. Achter ons zit een grote Arubaanse familie die verantwoordelijk is voor minstens de helft van het volume in hele zwembad. Al deze fans doen precies hetzelfde: we steken onze duim op als ons kind na een geslaagd baantje het zwembad verlaat. Als het kan, geven we een high five. We roepen onze kinderen toe. Goed gedaan en ga zo door. We maken foto's, heel veel foto's. We kijken trots als het druipend lijfje het heeft gered.

De afzwemkleren mogen uit en nu staan de lijfjes bibberend in een rij. Het spannendste moment is aangebroken. Ze moeten in het water springen en dan onder water door een gat in een doek zwemmen. Het eerste kindje doet de truc en iedereen applaudisseert. De gesluierde vrouw kijkt me trots aan. We glimlachen.

Aan de rand van een zwembad op een zaterdagochtend vallen alle verschillen moeiteloos weg. We zijn allemaal trotse ouders die het beste voorhebben met ons kind -niet meer en niet minder.