(mijn column voor TU Delta)

Er schijnen wetenschappers te zijn die beweren dat je een natuurlijk ritme hebt dat hoort bij een bepaald continent. Dus als je beter slaapt in, laten we zeggen, Amerika dan hier in Nederland, komt dat misschien wel doordat die tijden beter aansluiten bij jouw natuurlijke bioritme.

Dat van die continenten weet ik niet, maar ik heb onmiskenbaar een favoriet jaargetijde. In de zomer gaat alles lichter en vrolijker. En niet alleen bij mij. De hele wereld lijkt me vriendelijker en gezelliger te bejegenen. Bureaucratieën werken mee, postbodes fluiten, de telefoon zwijgt. Het leven gaat vanzelf.

Zo kan het thuis toch ook, bedacht ik me na zes weken zalige zomer. Dus nam ik me voor om 's avonds geen televisie te kijken maar een Mooi Boek te lezen; om tijd te maken voor nog een spelletje kwartet met de kinderen en ja, laten we met zijn allen een boomhut maken.

Maar eenmaal thuis was er toch die televisie want ik wilde wel weten hoe Viktor en Rolf het deden bij 'Zomergasten', en er waren dringende e-mails en nee, ik had nu geen tijd voor een spelletje kwartet en die strandwandeling had ik ook al afgezegd.

Wat is dat toch, mailde ik een vriend van mij. Waarom gaat alles vanzelf in de zomer? Waarom kan er zoveel meer op een zomerdag dan op alle andere dagen? Hij stuurde me een liedje van Brian Hyland:
'I don't wanna say goodbye for the Summer
knowing the loneliness
so let us take a pledge to meet in September
and seal it with a kiss'