Ik meldde me bij het schoonmaakbedrijf annex fitnesscentrum annex aannemer. De plaatsvervangend directeur voerde het gesprek. Het ging aanvankelijk om de vacature als schoonmaker, maar toen hij hoorde dat ik studeerde, vroeg hij of ik dan ook kon typen.
Ik zei dat ik heel goed kon typen.
Kon ik omgaan met Word Perfect.
Och man, gesneden koek voor mij. Shift F7, shift F6, ik kende alle functies uit mijn hoofd.

En zo werd ik aangenomen voor licht secretarieel werk, voor wat boekhoudkundig inboeken en als het nodig was, moest ik ook even inspringen bij het fitnesscentrum achter de bar.
'Kijk, zo maak je een proteine shake.'

In de vakantie van bardame van het fitnesscentrum stond ik drie hele weken achter de bar. Op een dag kwam een fitness instructeur buiten zinnen het fitnesscentrum binnen, zijn armen wijd afstaand van zijn gehoekte lijf.

'Waar is-ie. Waar is die vieze vuile klootzak?'
'Rustig Timo, rustig. Wie zoek je?'
'Je houdt hem verborgen he. Ik pik dit niet langer.Zeg me waar Henk is.'
Timo schreeuwde en sloeg met zijn vuist op de bar.

Henk was de baas, en zat in het kamertje naast de kantine. Hij was op het tumult afgekomen. De gedrongen fitnessleraar vloog hem onmiddelijk naar de keel. Mijn baas vocht terug met een onvermoede lenigheid.
'Ik heb in het vreemdelingenlegioen gezeten' zei hij hier later over.

De omstanders probeerden te sussen en na enige tijd werden de heren uit elkaar getrokken. Henk schreeuwde iets van ontslagen en Timo droop af. Dachten we.

Drie minuten later was Timo weer binnen.
Dit keer met honkbalknuppel.
Hij maaide om zich heen. Spiegel na spiegel, die ter decoratie in de kantine hingen, sneuvelde. Er werd geschopt en geslagen en het bloed spatte in het rond.

Ik pakte de telefoon. Toen Timo dat zag sloeg hij hard op de bar met de honkbalknuppel, naast mijn vingers.
'En niemand gaat hier de politie bellen, hoor je?'

Henk en Timo vochten verder. Er sneuvelde van alles, dingen vielen om. Er was gegil van de dames van het aerobic klasje.

Ik belde toch de politie, die pas na een half uur arriveerde. De twee heren stonden toen gehavend, bebloed, met gescheurde kleren hijgend tegenover elkaar. De rol van de politie beperkte zich tot die van de leraar op het schoolplein. 'En nu vrede jongens'.

Henk miste sindsdien een tand en Timo trouwde met de ex van een collega fitnessleraar, maar dat is weer een heel ander verhaal.