Met lood in mijn kekke laarsjes naar Overschie gefietst, na een dag typen over liberalisering en privatisering.
En toen ik dan in die kroeg met bewasemde ramen kwam, was het mooi, de gesprekken met sillte vennoten, metaalbewerkes, wegafzetters en aannemers 'een soort uitzendbureau'.
Ik kende niemand.
'Maar dit mag niet in de krant' zeiden die mannen dan, als ik meer wilde weten.
'Ik ben iets later thuis' smste ik
Ze wilden niet dat ik terug zou gaan op de fiets.
'Ik ben nog iets later'
Er werden taxis en busjes besteld. Niet nodig. Ik was op de fiets.
Jij mag niet fietsen. Wij brengen jou thuis.
Nee echt, niet nodig.
Weet jouw man hiervan.
Op de terugweg van meer dan een half uur, huilde ik.
Wat een verhalen over dood, bedrog, gemis, dood, en dood.
'Maar het mag niet in de krant.'
Met twee schrijnende knieen probeer ik nu te bedenken wat ik zal schrijven over de kroeg.