Voor de rubriek 'de buurtkroeg' van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 16 december 2009

De band speelt niet vanavond. Elke dinsdag maken stamgasten live muziek. Zo speelden ze vorige week Ramses Shaffy. Duizend excuses dat ze juist vanavond verzaken, zegt de gitarist, een binnenvaartschipper die door een ongeluk op het schip blind is geworden. Als ik vraag hoe hij denkt dat ik eruit zie, is zijn beschrijving behoorlijk accuraat. Net zo treffend wordt mijn hand gelezen door helderziende Z ('Een overledene, Ria of Rita zoekt contact; kijk uit voor pijn in je zij'). Ze heeft ambitie. Ze is koffiedikkijker en ze wil helpen in zedenzaken met kinderen. Oud-profvoetballer Theo van Toledo hoort het allemaal welwillend aan, maar laat zijn hand niet lezen. 'Ben je gek. Ik weet liever niet wat er allemaal nog komt.'

Dan vertelt een kok een schuine mop die ik van Theo niet in de krant mag navertellen en we bestellen nog een rondje bij barvrouw Jacqueline, die sprekend op Sylvia Kristel lijkt -ik ben niet de eerste die dat zegt.

Ik verhuis van de bar met zwagers Kees & Kees, binnenschippers, koks en koffiedikkijkers naar een groepje achterin het café. Daar zit het bestuur van een Vereniging van Eigenaren van een appartementgebouw. De arts, de diplomaat en de student hebben vergaderd en zijn tevreden: al hun punten zijn er doorgedrukt. De diplomaat in ruste is nu amateur-radiozender. En hij bouwt een modeltreinspoor. Voor zijn kleinkind, zegt hij, maar de twinkeling in zijn ogen verraadt dat hij er minstens zoveel plezier aan beleeft.

Als 'Laat me' van Ramses Shaffy klinkt en een kok met veel vibrato meezingt, weet ik dat het tijd is om te gaan. Maar ik blijf.