Voor de rubriek 'de buurtkroeg' van het AD Rotterdams Dagblad, geplaatst 11 november 2009

Bedrijventerrein de Spaanse Polder. Het is de achterkant van Nederland: slechts door een enkeling gezien en dus bekommert niemand zich over de troosteloosheid, straat na straat, waar im- en exportbedrijven zijn gehuisvest. De exotische namen van sommige firma's helpen daar niets aan.

Midden tussen deze bedrijven met verlaten parkeerterreinen omheind met grote hekken, ligt Au Marché. Tussen de middag vinden hier zakenlunches plaats, en na werktijd wordt de brasserie omgetoverd in een kroeg. Elke werkdag wordt hier door een groep vaste klanten bijgepraat, gehandeld en gedronken bij barman Perry.

Van een transportbedrijf komen de eigenaren en chauffeurs hier al drie generaties lang. De vader en oprichter van het bedrijf, mijn oom, is twee jaar geleden overleden. De koffietafel na zijn crematie vond plaats bij Au Marché. Zijn foto is ingelijst in de kroeg, niet ver van de bar verwijderd.

Vanavond zit ik met de zonen, dochter en kleinzoon van dit familiebedrijf aan de bar. Zonder hun mobiele telefoons ook maar een moment uit het oog te verliezen, gaat het bargesprek over Afghanistan, de crisis ('Bulgaren en Polen gaan 40% onder onze prijs zitten'), en de huizenprijzen in Rotterdam. Regelmatig gaat hun telefoon en wordt er in het Frans, Engels of Italiaans een paar woorden gewisseld. De gesprekken zijn net zo kort als dat ze luid zijn. Met de telefoon aan het ene oor, blijven ze deelnemen aan het kroeggesprek. Inmiddels hebben we het over honden. Ik zou er ook wel een willen, opper ik, maar mijn man wil niet. 'Dan moet je dreigen dat je een derde kind wil, dan heb je morgen een hond, dat garandeer ik je', adviseert mijn neef.

Een man van een ander bedrijf informeert nog naar het nichtje van een van de vaste klanten. Hij zoekt een nieuwe werkkracht. Sprak dat meisje niet vloeiend Spaans en Italiaans? Is zij iets voor zijn bedrijf?

Als de meeste gasten zijn vertrokken, komt een gedistingeerde heer binnen. Hij is vrijgezel, als je zijn vriendin in Mexico niet meerekent. Hij woont in de buurt en eet hier vaak. Met enigszins geaffecteerde stem bestelt hij 'spuitwater'. Het was dezelfde man die sprak op de crematie van mijn oom, zo ver reikte de kroegvriendschap. Hij citeerde daar uit klassieke werken als de Ilias en de Odyssee. Later hoor ik dat 'de professor', zoals sommigen hem noemen, ondernemer in ruste is. Hij heeft bijzondere hobbies: vrouwenboksen en vrouwenworstelen. Het is acht uur en Perry gaat afsluiten. We worden persoonlijk gedag gezegd en men roept ons nog iets vriendelijks toe.

Bij het vertrek komt de Spaanse Polder me bijna behaaglijk voor.